Öylesine
Kendime söylediğim yalanları bırakıp geldim sana.Yalan=5 harfli demekle bitirilmiyormuş gerçekler. Unutmaksa, asla yalanın doldurmak için çabalamadığı boşluğu, başkasıyla doldurmaya çalışmak değilmiş.Unutmak, ondan aldığın darbelerin seni etkilememesiymiş.Unutmak, ona aldırmamakmış. Ne varlığına sevinmek, ne de yokluğuna üzülmekmiş unutmak.Başkalarına verilen öğütlerdeki gibi “aman, boş ver, unut, geçer” basit değilmiş birisini hayatından çıkarabilmek. Gerçi, sorun da bu “birileri”ni, onlardan habersiz, hayatımızın merkezine koymamızda değil mi? Senin için önemli olan bir şeyden, ona verdiğin önemin aynısını beklemek? Biraz daha düşün, bu, ona yaptığın bir haksızlık değil mi?
Tavsiye Et :
|
|
Sıddık Kurukafa / 21.02.2008
haksızlıktan ziyade belkide verilmemesi gereken bir ödüldür sevmek.ve unutmakta bir ödül ki kendi iç hapishanende ona ayırdıgın yer kadar bir ceza.sadece söz biter,geriye kalan gözyaşıdır.ve gözyaşın kendine verdiğin ceza...
kalemin çok güzel.devamını bekliyoruz...
|
|
|
Sedat Alkaç / 19.02.2008
seni yeniden görmek ne güzel. Yazınla ilgili bir yorum yapmak zor, benim paylaşamayacağım, ortak olamayacağım kadar kişisel bir iç dökme gibi geldi bana. Okuduğumda çok sevdiğim bir fransız yazarının bir sözünü hatırlattı sadece: "Her anlamda asıl yenilgi unutmaktır", diyor yazar, "Özellikle de sizi neyin öldürdüğünü unutmak, insanların ne derece kötü olduklarını asla anlayamadan ölmektir"
Sevgiler!
|
|
|
Ziyaretçi Yorumu / 18.02.2008
hyr haksızlık deil. ortada bi haksızlık varsa o haksızlığı sen kendine yapmışsındır. düz ayna olabilmeyi öğren gerisi gelir. hak da ait olana iade olur;)
|
Özel Arama
.jpg)
