Paralel Kirlenmeler (2)

6 / 5 / 2008  Salı tarihinde Erturan Elmas tarafından eklendi, 106 kez okundu...

“Otomobile binerken Cemal küçük boyutlu, kırışık bir gazete atıyor arka koltuğa:–İznik Postası, diyor; yerel gazete… Benzinciden aldım. Gülbeyaz gazeteyi alıp manşetlere bakarken yola devam ediyoruz. Arabayı Cemal kullanıyor. Torpido gözünden, İznik’ten geçerken aldığım kutu biralardan birini çıkarıp içmeye başlıyorum:–San...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Paralel Kirlenmeler (2)

Otomobile binerken Cemal küçük boyutlu, kırışık bir gazete atıyor arka koltuğa:

–İznik Postası, diyor; yerel gazete… Benzinciden aldım.

Gülbeyaz gazeteyi alıp manşetlere bakarken yola devam ediyoruz. Arabayı Cemal kullanıyor. Torpido gözünden, İznik’ten geçerken aldığım kutu biralardan birini çıkarıp içmeye başlıyorum:

–Sana yasak Cemal, diyorum. Sen otomobil kullanıyorsun.

–Afiyet olsun ağabi!

Koltuğa yan oturup Gülbeyaz’a dönerek:

–Kaç yıldır evlisiniz Gülbeyaz Hanım? diye soruyorum resmî bir tavırla.

Gülbeyaz da aynı resmiyetle:

–İki ay sonra on yıl olacak Dilâver Bey, diye cevap veriyor.

–Ne kadar gençsiniz!

–Ne genci Dilâver Bey? Otuz yaşıma giriyorum yakında; hatta Cemal benden beş yaş büyüktür. O daha yaşlı yani…

–Aaa, ne ayıp! Yaşlılık da nereden çıktı? Siz daha çocuksunuz çocuk! Ömrünüzün baharını yaşıyorsunuz. Bak, ben ellili yıllara merdiven dayadım ama hâlâ kendimi genç kabul ediyorum.

Gülbeyaz’la göz göze geliyoruz bir an:

“Tam öpülüp okşanacak yaştasın ama öpüp okşayacak erkek nerede?” diyorum. Tabii bu sözleri hep içimden söylüyorum. Uzun bir yudum daha alıyorum biramdan.

–Dilâver Bey, diyor cıvıltılı sesiyle.

–Buyurun Gülbeyaz Hanım, diyorum ciddi bir tavırla.

–İki yüz elli metre kare arsa bir yazlık için az değil mi? Siz bize beş yüz metre kare verseniz; biz de evin çevresine güller, çiçekler eksek, birkaç da meyve fidanı diksek… Annemden üç beş kuruş alıp size öderim borcumu.

–Ne demek Gülbeyaz! diyorum. O kadarcık arsanın lâfı mı olur? Verdim gitti. Üstelik para da istemem; madem bir iyilik yapıyoruz tam yapalım.

Göz ucuyla Cemal’e bakıyorum. Yüzüne bir sevinç dalgası yayılırken:

–Allah razı olsun Dilâver ağabi, diyor.

Gülbeyaz’a dönüyorum tekrar:

–Benim orada on dönümlük bahçem ve en az iki dönüm boş arsam var Gülbeyaz. Bana komşu lâzım komşu! Gerçi köy yakın, sekiz yüz metre mesafede ama akşamları tek başıma canım sıkılır. Boşuna mı ev alma, komşu al demişler? Eh, sen de ara sıra bana bir çorbacık pişirirsin; öyle değil mi?

–Tabii ki! Bak göreceksiniz, kendi bahçemden topladığım sebzelerle ne güzel yemekler yapacağım size! Oraya yazlık yapmak kaça mal olur Dilâver Bey?

–Sizi bilmem ama emekli ikramiyem kuruşu kuruşuna bankada duruyor. Ben o parayla iki kat ev yaparım; üçüncü kat da boydan boya teras olur. Siz de prefabrik bir şey kondurursunuz artık. On bin liraya halledersiniz işi.

Çocuk gibi ellerini çırpıyor Gülbeyaz:

–Ne güzel, ne güzel! Biraz annem verir, biraz da Cemal bankadan kredi çeker…

–Akşamları bizim terasta toplanıp balık ızgara yaparız. Sonra da güneş kavuşurken göl manzarasını izleyerek çekeriz kafaları. Tamam mı Cemal? Çeker miyiz kafaları?

–Ayıpsın ağabi, çekmez miyiz hiç?

–Valla, diye söze karışıyor Gülbeyaz; ben bile içerim birkaç kadeh!

“İç tabii!” diye geçiriyorum içimden. “İçince daha tatlı olursun. Bu şapşal da iki kadehten sonra sızıp kalır bir köşede; meydan bize kalır, başlarız güreşe.”

–Buraları cennet gibi Dilâver ağabi, diyor Cemal.

(Devamı var)