Pembe Bulutlar

21 / 7 / 2008  Pazartesi tarihinde Özgür Çaglar Duygu tarafından eklendi, 88 kez okundu...

“Pembe Bulutlar Bölüm 1Kendimi bir anda yataktan aşağıya fırlattım. Arkadaşlarım ne olduğunu anlamadan evden dışarı çıktım.”Peşimden gelmeyin!”dedim. Ama onlar yinede benim peşimden geldiler. Gelmemeliydiler. Hemen soldaki yola döndüm. Hepimiz durmuştuk. Artık sadece gökyüzüne bakıyorduk. Şaşırtıcı bir şekilde gökten kar yağıyordu ama rengi kırmı...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Pembe Bulutlar

Pembe Bulutlar Bölüm 1
Kendimi bir anda yataktan aşağıya fırlattım. Arkadaşlarım ne olduğunu anlamadan evden dışarı çıktım.”Peşimden gelmeyin!”dedim. Ama onlar yinede benim peşimden geldiler. Gelmemeliydiler. Hemen soldaki yola döndüm. Hepimiz durmuştuk. Artık sadece gökyüzüne bakıyorduk. Şaşırtıcı bir şekilde gökten kar yağıyordu ama rengi kırmızımsıydı… Birden 4 yıl öncesini hatırladım ve yere devrildim. Tamamen hareketsizdim.

4 yıl öncesi…

Sabah saat 7.30’te uyanmıştım. Avucumun içi ile saati kapattım ve uyandım gökyüzünde çok güzel pembe bulutlar vardı. Yumuşacık ama yapış yapış pamuk şeker yığınlarına benziyordu. Evden çıktım asansör tamir edilmişti. Asansöre bindim. O berbat asansör müziği çalıyordu. İnmeme 3 kat kalmıştı ki asansör, çok ince bir gıcırtıyla durdu. Hiç bir şey düşünemedim. Direk kapıyı elimle açmaya çalıştım. Kapıyı açarak dışarı çıktım.
O güzel pembe bulutların renkleri kırmızıya geçmiş ve bulutlar gittikçe ağırlaşmıştı. Ağustos ayının ortasında olmamıza rağmen kıpkırmızı ıpıslak kar tanecikleri gökten yavaş bir şekilde inmeye başlıyordu. Elime düştükleri anda eriyorlardı ve parmak uçlarıma kadar buz gibi bir his dağıtıyordu. Birden şehirdeki tüm ışıklar söndü. Sadece bir ışık titrek bir şekilde yanıyordu. Bu ışık yaklaşık 10 katlı bir binanın 3. katındaydı. İlk görüşte tanımama rağmen içime bir sancı saplandı. Bu ev arkadaşımın eviydi. Hemen arkadaşımın evine gittim ışık titrek ve umutsuz bir kelebeği andıracak şekilde yanıp sönmeye devam ediyordu. Her yer kan kaplıydı. Halılar, koltuklar, duvarlar ve yere atılmış kıyafetler. Evdeki tek yanmayan ışığın bulunduğu odaya girdim. İçerde arkadaşımın kan kaplı bir şekilde duvara yaslanmış yattığını gördüm. Hemen onu omzumu destek yaparak taşımaya başladım. Huzursuzca bir hareket yaptı. Kendine dönmüştü. Ne olduğunu sordum “geldi” dedi. “Ne geldi?” diye sorduğumda mırıltılı bir ses tonuyla “Son” dedi. Omzuma dayılı olarak duran arkadaşım tamamen cansızdı. Ne bir kalp atışı nede bir hareket. Hemen onun yattığı yerin yanına devrilmiştim. Kafamı kollarımın arasına alarak oturdum. Tek hissettiğim şey kalbimdeki o acıydı.

Devamı gelecek…