Piyangocu (2)

11 / 5 / 2008  Pazar tarihinde Fatma Çetin Kabadayı tarafından eklendi, 172 kez okundu...

“Adam elini uzattı, öyle yavaş yürüyordu ki caddeyi geçip tekrar yerine gelmeleri epeyce vakit almıştı. Bülent’in de ne kendinin ne de biletlerinin ıslanması umurunda değildi. Şu anki huzurunu hiçbir şeye değişmezdi Bülent. Kimdi bu adam, evi barkı, kimi kimsesi yok muydu da böyle tek başına, sersefil bir halde dolaşıyordu ortada. Konuşmak ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Piyangocu (2)

Adam elini uzattı, öyle yavaş yürüyordu ki caddeyi geçip tekrar yerine gelmeleri epeyce vakit almıştı. Bülent’in de ne kendinin ne de biletlerinin ıslanması umurunda değildi. Şu anki huzurunu hiçbir şeye değişmezdi Bülent.

Kimdi bu adam, evi barkı, kimi kimsesi yok muydu da böyle tek başına, sersefil bir halde dolaşıyordu ortada. Konuşmak istemediği belliydi. Duvarın dibine çökmüş, elinin birini başının altına koymuş, yağmuru seyretmeye başlamıştı adamcağız. Ne sorsaydı da hakkında bir şeyler öğrenebilseydi. Belki cevap vermek istemeyecekti. Bilmiyordu. Dayanamadı. O da yanına çömeldi. Kendisine bakmıyordu.

Elini adamın omzuna koydu:

“İyi ıslanmışsın amca, niye hemen bir yere girmedin ki...”

“Beni hayat ıslatmış be yavrum…” dedi adam. Sanki bir şeyler anlatmak için sorulmasını bekler gibiydi ses tonu. Yüzünü Bülent’e çevirdi, titreyen sesiyle anlatmaya başladı;

“Bilir misin İstanbul’u?”

“Bilmez miyim? Karış karış…”

“Aksaray da otelim vardı bir zamanlar, meydanın biraz yukarısında, işlek bir yerdeydi…”

Bülent, dikkat kesilmiş bir şekilde dinliyordu. Birazdan iflas ettiğini duyacağından emindi sanki, devam et der gibi baktı adamın nemlenmiş gözlerine.

“İyi kazanıyordum. Çok lüks değildi ya idare ederdi. Bir gün resepsiyondan lobide oturanlarla sohbet ederken içeri bir bayan geldi. İyi günler bile demeden ücreti sordu.”

Adam susmuştu. Gözlerinden yaşlar süzüldü ardı ardına. Gözlerini eskimiş paltosunun kollarına hızlıca sildi. Yağmurun yavaşlamaya başladığı bu anlarda sanki gözyaşları yağmur olmuştu. Bülent, ne söyleyeceğini bilmez bir halde bekliyordu.