Sadece Ben mi?
gecenin bir körü.sadece ben mi içimde ki sıkıntıdan uyuyamıyorum?
size soruyorum.dünya gercekten cok mu kotü ben mi dünyayı fazla ciddiye alıyorum?o devletin baskıları,komsum ülkede hergün oluk oluk akan kan...çok uzaga gitmeyin sokakta derdi suratından okunan insanlara bakın.kimisinde ev gecindirme,kimisinde aşkı,kimisinde istemeden cektigi hasretlik...bazen de boş cocuklar goruyorum.okula oylesine giden evini gecindiren,belki hiç hikaye okumamış,hiç hayvan beslememiş,bir çocuk gibi sımarıklık yapamadan,koca adam olmuş cocuklar...bilmiyorlar bir sinemanın keyfini.sevdigi meslekle ilgili hayal kuruyorlar mı ki?bilmeyi bilmiyorlar.ama bu onların sucumu?birde her türlü maddi manevi imkana ragmen bilmeyenler var.onlara daha cok acıyorum.ne kadar boşsunuz.ne aldınız ki ne vereceksiniz ?siz niye boyle oldunuz peki?burda vicdanım hortluyor.ben bişeyler yapabilirimde farkına mı varmıyorum diye.
her sabah iç sıkıntısıyla uyanıp ,ayagımı sürüyerek bitiriyoeum günü.soruyorum nasıl oluyorda kuş gibisiniz?nasılda imreniyorum size.dünyayı kurtarmayı gecelimde,kendi dünyanızda iç huzurunuz nasıl korunuyor?ya da ben yıllardır içimden atamadıgım bu sıkıntılara alıştımda olmaması mı garip geliyor?
kendinizi 70 yasında hayal edip bu gunlere bakıyor musunuz?ben her baktıgımda bomboş bir omür goruyorum.daha fazlası daha iyisi daha verimlisi...
gelecege korkuyla niye bakıyoruz?yeterli mesleki bilgilere,okullara,paralara,hayat standartına sahipken niye yarından korkuyoruz bu soryu size değil,içinde benimde bulundugum,bize soruyorum.biliyorum ya siz ya kızınız ya da eşiniz,etrafınız da muhakkak içinize bu korkuyu salacak birileri var.toplum siyaset din ahlak hepsi bu kadar biribirine girmişken,bu işten hepimizin canı yanıyorsa ve bu uzun suredir devam ediyorsa buna kim dur diyecek?acaba ben mi?keşke Mustafa Kemal Ataturk gibi bir mizaca sahip olabilseydim.hepimizin gözünü acabailseydim.acaba hepimizin içinde bir Musatafa Kemal varda,biz mi uyuyoruz?niye kendimizi hala bunları yasamaya mahkum ediyoruz?