Sarmaşık

16 / 5 / 2008  Cuma tarihinde Ahmet Gökalp Yonca tarafından eklendi, 68 kez okundu...

“Sarmaşık ağlıyordu.çünkü birtanecik zambak arkadaşı ölüyordu.yaprakları solmaya başlamıştı sarmaşığın.çünkü tüm hayatını zambağın verdiği enerjiyle devam ettiriyordu.sarmaşık halen ağlıyor.çünkü yaşaması için zambağın suya ihtiyacı vardı.ve oda gözyaşlarıyla onu yaşatmaya çalışıyordu.Daha küçük bir filizken zambaktan tanışmıştı sarmaşık.tam haya...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sarmaşık

Sarmaşık ağlıyordu.çünkü birtanecik zambak arkadaşı ölüyordu.yaprakları solmaya başlamıştı sarmaşığın.çünkü tüm hayatını zambağın verdiği enerjiyle devam ettiriyordu.sarmaşık halen ağlıyor.çünkü yaşaması için zambağın suya ihtiyacı vardı.ve oda gözyaşlarıyla onu yaşatmaya çalışıyordu.

Daha küçük bir filizken zambaktan tanışmıştı sarmaşık.tam hayata küstüğü ve kendini ölüme attığı anda onu yaşatabilmek için elinden geleni yapan zambaktı.
Ufacık bedenine güzel kokusunu yayıp toprağına içindeki sevginin damlacıklarını veriyordu.sarmaşığı hep sevgisiyle yaşatıyordu.sarmaşıkta yorgun düşen zambağa daha fazla acı çektirmemek için oda yaşamla savaşa girdi ve ikisi birlikte bu savaşı kazandılar.sarmaşık yavaş yavaş büyümeye,onun o narin vücudunda kıvranmaya başlamıştı.ama herşey işte bu zaman da ortaya çıkmaya başladı.
Zambak soluyor ve yapraklarını döküyordu.ama sarmaşık bu yok oluşa bir türlü engel olamıyordu.döktüğü tüm gözyaşları bile onu hayata geri döndüremiyordu.sarmaşık zambağın boynuna dolandı ve zambağa ``bana verdiğin tüm sevgi damlacıkları sen ölürken hep ruhunda kalsın`` dedi ve içindeki tüm sevgiyi zambağa verdi.

O anda zambak kendini zorlarcasına yattığı yerden kalkmaya başladı.sarmaşık hala anlamamıştı;onu yaşatan sevgi yoksa bu defa zambağı mı yaşatıyordu KARMAŞIKLIGINA.sevincinden ne yapacağını bilmez hale geldi sarmaşık.ve şunu anlamıştı artık;bizi yaşama bağlı kılan en büyük sebep;bir yuduM su değil bir damla sevgiydi...