Seni Sensizliğinde Yaşarım
Seni sensizliğinde yaşarım
Karasevdam;
Amansız hastalığım
Ayrı kalmaya mahkum olduğum
Yüzünü ayda gördüğüm
Gördün mü?
Ben gördüm seni,
Tatlı bir tebessüm vardı yüzünde
Garip de bir hüzün
Biliyor musun?
O hüzün hep benimle
Ay indikçe iniyordu aşağıya
Evlerin gölgesine kaçtı sonunda
Sen de dedin ki dağların arkasında
Vedaya koy verdik kendimizi
Ben seni gördüm ayda
Sen gördün mü?
Tebessüm ettim hafiften
Acı çekme hiç üzülme dedin
Elde değil kara sevdam
Bir yara var ki yüreğimde
Nasıl anlatsam,
Seni sensizliğinde yaşarım
Yaşayamam belki
Ufacık da olsa seninle yakınlığım
Dünyam cennete döner
Göz bebeğim bu da yeter
Seven yürek için azı çoğu olmaz
Hüsn- i aşkı anlatmıştım sana
Sen aşktın ben aşıktım.
Ben hüsn gibi bekleyendim
Onun gibi çaresizce değil bekleyişim
Senin yokluğunda seninle var olarak
Bekliyorum
Kara sevda bendeki
Seninkinin adını koymadım
Ben benle meşgulken
O kara sevda ki kocaman
Şehrin içinde taşıp duruyor
Sığmıyor sokaklarına caddelerine
Seni sensizliğinde yaşarım
Bakma kilometrelerce engellere
Ayda küsse bize
Yıldızlara kayar gözlerimiz
Biliriz onlar hiç inmez aşağıya
Hep tepelerde aşkın simgesi gibi pırıl pırıl
Seni sensizliğinde yaşarım
havva gülbeyaz