Senin Çocuğun Benim Çocuğum

1 / 6 / 2008  Pazar tarihinde Emel Bahadır tarafından eklendi, 270 kez okundu...

“Bursa’da annesini öldürdükten sonra on üç parçaya ayıran on yedi yaşındaki M.F.’den hepinizin haberi vardır. Nasıl olmaz ki zaten? Çünkü bu olayların ne kadar arttığının hepiniz farkındasınızdır.Hatta benim geçen aylarda yazdığım bir yazıda bu konuya değinmiştim. Bir tane kızımız da yine annesini gece uyurken boğazını keserek öldürmü...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Senin Çocuğun Benim Çocuğum

Bursa’da annesini öldürdükten sonra on üç parçaya ayıran on yedi yaşındaki M.F.’den hepinizin haberi vardır. Nasıl olmaz ki zaten? Çünkü bu olayların ne kadar arttığının hepiniz farkındasınızdır.

Hatta benim geçen aylarda yazdığım bir yazıda bu konuya değinmiştim. Bir tane kızımız da yine annesini gece uyurken boğazını keserek öldürmüştü.

“Ama bazı insanlara göre o olayın olması olağan bir durumdu. Çünkü annesi profesördü. Üst kesimdendi. Biz alt kesimden olduğumuz için bizi niye ilgilendirirdi ki? Böyle olması gayet normaldi.”

Bunlar benim yorumlarım değil tabiî ki, ama yazıma yapılan yorumlardan hatırlayabildiklerim sadece.

Geçmişin muhasebesini mi yapıyorsunuz diyeceksiniz. Bu olay oldu ya size de malzeme çıktı diyeceksiniz. Ama hiçbiri değil.

Benim belirtmek istediğim çocuklarımız hem kendi geleceklerini hem de ailelerinin en son da toplum olarak bizim geleceğimiz için bir sorun teşkil etmektedir, kötüye doğru gitmektedir.

Sorun çocuğun zengin ya da fakir bir aileden olması değil. Sorun zengin ya da fakir, bu çocukların bizim geleceğimiz olması.

Eğer öbür bakış açısıyla bakar da çocuklarımız arasında bile ayrım yaparsak, hiçbir zaman birlik olmayı beceremeyeceğiz.

Birlik olmaya gelince yokuz, ama her türlü fitneye, her türlü ayrımcılığa nasıl da hazırız.

Hep derim ki, ki demeye de devam edeceğim, değişim istiyorsak önce kendimizden başlamalıyız.

Çocuklar internet kafelerde, sabahtan akşama kadar bilgisayar başlarında. Sokaklarda yaşamları devam etmekte, hep kavgada dövüşte…

Aileler nerde? Okul nerde? Devlet nerde? Biz nerdeyiz?

Ben nerdeyim?

Galiba en önemlisi de benim nerde olduğum, senin nerde olduğun.

Senin çocuğun, benim çocuğum değil de, bizim çocuklarımız. Bunu kavrayabilmek büyük meziyet benim için, büyük bir erdem.

“Erdem iyiyi elde etme gücüdür” der Eflatun. Kadınıyla, erkeğiyle, çocuğuyla, yaşlısıyla güçlü olabilme, o gücü güzel şeyler için harcayabilme dileğiyle…