Sensiz Ne Gecenin Ne Gündüzün Tadı Var

16 / 6 / 2008  Pazartesi tarihinde Mozan Aras tarafından eklendi, 160 kez okundu...

“SENSİZ NE GECENİN NE GÜNDÜZÜN TADI VARBENSİZ, SENDEN NE HABER?Yokluğundan beri,Beni sensizlik vurdu, sol yanımdan yaralandım, al kanlar içindeydim bulduklarında, kanayan yaralarım, merhem tutmadı, tabipler bile şaşırdı, görünürde bir şey yoktu, sızıydı, sızıntıydı, inceden inceye kanıyordu sol yanımın üst tarafı, ayaklarım tutuldu yürüyemez oldu...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sensiz Ne Gecenin Ne Gündüzün Tadı Var

SENSİZ NE GECENİN NE GÜNDÜZÜN TADI VAR
BENSİZ, SENDEN NE HABER?

Yokluğundan beri,
Beni sensizlik vurdu, sol yanımdan yaralandım, al kanlar içindeydim bulduklarında, kanayan yaralarım, merhem tutmadı, tabipler bile şaşırdı, görünürde bir şey yoktu, sızıydı, sızıntıydı, inceden inceye kanıyordu sol yanımın üst tarafı, ayaklarım tutuldu yürüyemez oldum, koşmak istedim zaman, zaman deli danalar, gibi koşamadım, ellerim sıcaktı buza kesti, üşüdü, üşüdüm. Hep kanım dondu, sonra bir ara iyileştirdiler bedenimi. Bu sefer aklımı yitirdim, kimdim neydim, neler yaşadım, rüyamı, cezamıydı bu? Gerçek miydi, neden, neden, neden. Firar eden aklım of, deli divane, senin uğruna değil, belki, fikrim de kaçtı gitti aniden, gözlerim kördü daha da kör oldu, ya da ben kör ettim, hiçbir şey, hiç bir güzellik görmemeliydim, bakmamalıydım. Saçlarım döküldü birden, tırnaklarım söküldü, şarkılar, şiirler, türküler, kuşlar, böcekler, deniz hep karabasan gibi üstüme çöktüler, her gün biri öldürüyordu beni. Ben hep öldüm, ölüydüm. Diyemedim, gel, dur, kal, gitme, sensiz olmaz, kapılar çarpılmıştı.

Zaman durma noktasında, acı yürekte çöreklenmiş, katmer katmer açılıyor, bu hayat ne hayattır, nasıl hayattır, hep beni mi bulur, sağa dön sola dön, ayağa kalk, farketmiyor, ne uykudan eser var gözümde, ne huysuzluktan huzur var gönlümde, bir eksiklik var. Var ama, ne olduğunu bir çözebilsem, sanki çözecek bulacak gibiyim, dur dur sanki buldum gibi, hayır bu değil, şu, yok. O, belki de bu muydu? Allah’ım kafam karmakarışık. Kim yaptı etti. Nasıl bu hale geldim, her şeyi bilen soran mıncıklayan, çareler üreten ben hay Allah neler oldu bana böyle. Aklımda yerinde ama... İnanmıyorum inanamıyorum kendime... Ben neler yapıyorum... Neden neden, neden soruları sürekli, yüzüm hep asık, ellerim kaskatı duruyor yumruklarım sıkılmış, öfkeden burnumdan soluyorum, kinim nefretim, kime, ya gülüşlerim nerde kaldı, çocuk gülüşlerim, çocuk sevinçlerim. Sazım, sözüm, tellerde küsmüş, parmaklarda bırakmış kendini , ah, içim acıyor gene. Of, dağların rengi ne kadar kara, farkındamısın, bulutlar da iyice çöreklenmiş tepelerine, bu ıslaklık da ne, sis,duman, of, saçım, başım dağınık, tel tel... İyice de uzamışlar kestirmek de gerekli ama içimden gelmiyor, hay Allah sakalımda elime batıyor, yaşımda yüzümde yaşlanmış duruyor, daha kaçındaydım ki. Yaştan dolayı yaşlanmak değil ki benimkisi…
Ya ne? Ya ne?

Aklım, aldı başını kayboldu. Kızgın kumlar ayaklarımı yakıyor iyice, güneş de böyle tam tepeden mi doğarmış, burası neresi ben neredeyim? Ne işim var piramitlerin tepesinde. Bu penguenlerde nerden çıktı. Bak ceketleri de tek tip hepsinde, asker gibiler değil mi? Sıra sıra. Buzlar da çözülmeye başladı. Yer yer çukurlar açılmış, bir iki balıkçı ellerinde ağları sallamışlar kırık buzlardan içeri. Ya üzerindeki beyaz postlar ne öyle, ayı postumudur nedir. Bak şimdi o kocaman göğü kapatan dallara yapraklara ne demeli, nehrin pis balçıklı, ağır kokusu içersinde irili ufaklı timsahlar, dolaşıp duruyor dişlerini göstererek, ya ayağım kayarda düşersem, aman aman. İnsanlar da hiç çekinme kalmamış. Nedir bu kadınların mayoları bikinileri, ya erkelere ne demeli ? Kadına benziyorlar... Nasıl bir plajdır bu, doğal olmak uğruna sanki çıplak girecekler. Ben mi çok muhafazakar kaldım, bunlar mı çok ilerledi. Medeniyet mi teknoloji mi bunu bu hale getirdi, at mısırları küçük makineye büyük büyük çıkıyor patlayarak....ha birde pirinçlere ne demeli son zamanlarda....kıranççççç...mış ne bu. Canım kabak tatlısı çekti. Dur bir bakalım, nasıl olur ceviz kalmamış... Hindistan cevizi istemem... Ben cevizden yanayım, hey gidi Hindistan, bir gün ferrariyi alırsam,satmayı düşüneceğim ve sana geleceğim, ama önce almam lazım. Sonra bakarım değil mi. Bu ceviz ağacı dallı budaklı, çok da sevimli gözükür, türküsü de vardı,

“cevizin yaprağı dal arasında, güzeli severler bağ arasında..”

hangi güzeli, nasıl güzeli, güzellik ne ki, neye göre kime göre... Huyu suyu aklı başı yüzü eli ayağı. Ya gözleri. Ceylan bakışları, karardım iyice, rengimde bir tuhaflaştı, soluyorum mu? Soluk soluk geliyor elim yüzüm, bak kırışıklıklar da çoğalmış... Acım ağırlaştı yüreğim burkuluyor, parmak aralarımdan kanlar damlamaya başladı, gözlerimde bulanık görmeye başladı, titriyorum, üşüyorum, karnım aç gibi sanki, ama midem bulanıyor, ruhum karman çorman, aklımda öyle. Geliyor… Gidiyor, bir tutsam şurasından, soracağım, bakacağım. Bilsem derdimi, dermanı neyse bulmaya çalışacağım.

Aşk yarası desem, değil mi?
Kalp ağrısı?
Bilmem.
Yediğim mi dokundu… Sanmam.
Ne istediğimi bilmiyorum, seni mi?Beni mi başkasını mı?
Sensizliği mi, farkında değilim, yada farkındayım işime gelmiyor. Zaman iyice durdu, göğün rengi daha da kara, yağmur taneleri daha da ağırlaştı, her damla yüreğime yağıyor, her damla sesi, beynimde yaralar açıyor, yokluğunu çağrıştırıyor. Her yağmuru sevmem, çok yağacak yağmur, günlerce deli gibi yağacak, kuru yer kalmayacak her yer ıslanacak, sel sel olacak her taraf, tıpkı gönlüm gibi ben gibi… Ağır olacak yağması da gürlemesi de, ağlayacak günlerce, ben gibi… Benim gibi, arada hava buza kesecek, yağmur kara dönecek, kar önce tipi şeklinde yağacak, sonra lapa lapa, ne kadar pislik varsa kapatacak. Derler ya kar yağsa hastalık kalmaz diye, hasta ruhlar hasta kafalar iyileşecek, ardından güneş. Doğuşu da batışı gibi muhteşem, doğdukça, kızdıkça kızdırdıkça, karlar erimeye başlayacak, eridikçe çamurlar, sular birbirine karışacak, kar sonrası karman çorman, hayat gibi.
Hayat insana ne isterse onu verir diyorlar arada bir, ya da sahnede sana da yer var her zaman, yeter ki çıkmayı dene, yüklen arada bir, zorla şartları diyorlar ya,
“sen isterken ya hayat vermek istemiyorsa sana senin istediğini,”
“ hayat küskünse”
şans mı derler bunun adına? Hay şansıma tüküreyim, kimine de eşek şansı var sende derler, bende ki keçi şansımı, köprüde karşılaşmışız, inat bir günde, ne kırmadığımız boynuz kalmış, nede soyulmadık postumuz, hala vuruşup duruyoruz hayatın acımasız yollarında. Eşeğinde şansı mı olurmuş, bak birde gözleri var eşeğin dünyanın en güzel gözü, bildim işte. Ah, yok mu o eşek gözler, sürmeler çekilmiş gibi, bu közler bu kaşlar, bu saçlar, bu bakış, kim bilir kaç eşek gözlü, kaç eşek gözlüye zehir etmiş hayatı, bu mudur, ortası olmayan ilişki, pervası olmayan yaşam.
“Ağrısız kalp olmayacak mı hiç?”
“ Yürek sevdadan yana,yangından yana hep yanacak mı” çoğalarak, birileri firar mı edecek aklıyla, yangınlar hep yanar, acılar katmerleşir, parelenmiş hayatın, nerelere uzanacağı, kaçıp kurtuluşun olmadığı, hep biri gidecek, biri ağlayacak, birisi mutluyken birisi üzülecek, hep acı olacak, eksik kalacak, kaç tane vardır ki örneği?
“Hayat bizim ellerimizde, biz diyebilmiş, ağlamayı, gülmeyi becermiş, sevmiş, sevilmiş, birlikte yaşlanma sevdası peşinde “
olan, kaç kişi vardır?
Kaçışın hikayesi bu, nasıl da havalardaydı burnun, bu işte, benim aradığım, hayatımın fırsatı, sevecek, saygı gösterecek, ayaklarımı yerden kesecek, bir ömür boyu sürecek, dillere destan olacak bizimkisi demiştin, doğru insan, yıllardır beklediğim, aradığım evet evet, onunda beklediği aradığı benim demiştin. Bana güle güle demek, sana mutluluk dilemek kalmıştı sadece, oysa bir ayda bittiğini , ağlayarak söylediğinde,
daha beter ol;

Mevsimin hep kış olsun
Yazı görme sakın
Gözlerinde hep yaş,
Gülme sakın.
Tuttum,
Buldum dediğinde ,
Yalnızlık yoldaşın…

Gülerken ağla,
Koşarken düş,
Seviliyorum dediğinde ihanet,
Zenginim dediğinde fakirlik,
Mutsuzluk kaderin olsun,

Hep burkulsun için,
Sızlasın yüreğin,
Korkuyla yaşa,
Baharsız kal,
Sevgisiz kal,
Eksik kal,
Yarım kal,
Nefretim seninle olsun,

demek geldi içimden, gene de diyemedim.

Hep ayrılık türküsü söylenmiş.
Sanki giden de, kalan da, gelen de çok mutlu.
Hep gitmelere hazır bekleyişler.
İşte gittin ve dönmeyeceksin, bilinmeyenden.
Dönme de sakın.

Neylersin,
Sensiz
Ne gecenin, ne gündüzün tadı var,

Birde gidene sormalı
Bensiz
Senden ne haber?

Mozan Aras