Sessiz Bekleyiş
Sessiz bekleyiş
yine gelip kapımı çaldın
soğuk nefesini rüzgar gibi estirdin yine
hayatımın herbir köşesinde
ne kadar kaçmaya çalışsamda yine biryerlerde
benim,yakınlarımın canını yaktın...
önce kardeşimi,parçamı
sonra en yakın arkadaşımı,candostumu
şimdi de başka bir yakınımı aldın benden
yüzüne haykırmak istiyorum kinimi nefretimi
onlara yaklaşırken önünde durmak istiyorum
bu defa onları değil beni al diye
neden hep benim yanımdasın
neden o nefesin ensemden ayrılmıyor ki
daha fazla ağlamak istemiyorum
gözyaşlarım kurudu göz pınarlarımda
herşey boş...
gidenin ardından bakakalmak
soğuk bir tabuta sarılmak...
sonra hayatına geri dönmek...
yapamıyorum,olmuyor işte...
kahretsin ki seni yenmeye gücüm yetmiyor
acılarımı kalbime gömsemde
her an içim acıyor
yüreğim acılarla sarsılıyor
bir gün bana da ağır gelecek bu yük
ölüm benimde kapımdan içeri girecek
o güne kadar
sevdiklerimden uzak dur
dur ki daha fazla canımı yakma
sen geldiğin gün
senin canını yakmak için ben bekliyor olacağım.
o güne kadar
kendi acılarımla başbaşa
sessizce bekleyeceğim.....