Sessizliğin Çığlığı

29 / 12 / 2007  Cumartesi tarihinde Emel Aydın tarafından eklendi, 466 kez okundu...

“ Değişen dünyada yok olan pek çok şeye inat büyük bir yüreklilikle ayakta duruyordu. Yine de içini koyu bir duman gibi kaplayan bir “gitme” düşüncesi çöreklenmişti benliğine son zamanlarda. Her şeyi, herkesi bırakıp gitmek… Ne çok düşünür olmuştu bu konuyu, sinsice damarlarına enjekte edilen bir zehir gibi yayılmıştı ruhuna ve ona hakim olmuştu ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sessizliğin Çığlığı

Değişen dünyada yok olan pek çok şeye inat büyük bir yüreklilikle ayakta duruyordu. Yine de içini koyu bir duman gibi kaplayan bir “gitme” düşüncesi çöreklenmişti benliğine son zamanlarda. Her şeyi, herkesi bırakıp gitmek… Ne çok düşünür olmuştu bu konuyu, sinsice damarlarına enjekte edilen bir zehir gibi yayılmıştı ruhuna ve ona hakim olmuştu bu düşünce. Yoksa o da mı değişmişti; hep bir gücün gölgesindeki kölenin her güç değişikliğinde itaatinin değişmesi gibi?
Bir zırh gibi bedenini ve düşüncelerini çevreleyen bu soru bile onun gölün kıyısındaki buz gibi havadan etkilenmesine engel olamadı. Birden keskin bir rüzgar esti ve koyu dumanı aynı keskinlikle koparıp attı zihninin derinliklerinden. Ağır adımlarla gölün biraz ilerisindeki kulübesine yürürken içinde nedenini tam olarak bilmediği büyük bir huzur vardı. Kendini kuş gibi hafif hissediyordu.
Sonunda bir karara varmıştı ve gidecekti, daha önce de yaptığı gibi. Kim bilir, belki de bu yüzden değişen dünyada değişmeyen bir o kalıyordu. Neden kaçıyordu? Beyninde bir şimşek çaktı; onun değişmesini sağlayacak türlü büyüleriyle onu kovalayan zamandan kaçıyordu elbette. Oysa o, fark etmese de zaman usulca yerleşmişti benliğine. Oradan ayrılmak için de vaktinin gelmesini bekliyordu ve bu vakti her defasında erteliyordu; çünkü zaman da merak ediyordu onun daha ne kadar kaçabileceğini. Sessizlik ile anlaşmışlardı kaçabileceği en son noktaya kadar onun içinde sessizce kalmaya.
Birden kulübedeki küçük odanın ortasında oturur buldu kendini, ortalığa saçılmış düşünceleriyle. Her birini büyük bir dikkatle toplayıp doldurdu yatağının altından çıkardığı bavulun içine. Ayağa kalktı ve son kez odaya baktı bir şey unutmuş olmamak için. Artık gidebilirdi.
Gideceği yere karar vermek üzere gölün kıyısına indi. İçinde büyük bir savaş vardı sanki. Bir şeyler açığa çıkmak için can atıyordu. Dışarıdaki soğuğa aldırmadan dudaklarının arasından ona ait olmayan bir şeyler döküldü ansızın:
“Susuz bir çiçeğin su yakarışıydı yaşanılanlar, kendi masallarında kaybolmuştu insanlar, kurtulmaları bir umutla aya bağlanmıştı; dolunayı bekliyorlardı…”
Şaşkındı, sadece sessiz bir şekilde gözlerini kapatabildi. Bu sessizliği bozacak kadar yürekli olan ise zamanla anlaşmış olmasına rağmen yaşanılanlara dayanamayan sessizliğin ta kendisiydi…