Sevgilim İstemediğim Aşkım!
...................................... Alışkanlık halini aldın ve yaşam tarzım oldun. Bünyemdeki en kalıtsal şiirsin şimdi. Dozajın o kadar fazla ki elime telefonu alıp sürekli seni arıyorum, kendimi duyuyorum... Hatalıydım, biliyorum. Terk ettim seni kimlerin uğruna. Ama sen beni hiç bırakmadın. Hep bekledin yanı başımda düştüğümde seni bulayım diye...
Sen beni sarmışken ağzımdan neler çıkıyor? Deliliğimin odak noktasısın sen! Ben, her an seni terk etmeye hazır bir şekilde beklerken... Sen, ``Vücut bulmuş her ruh bana mahkumdur`` diyorsun. O kadar vazgeçilmezsin ki... Bunu sen de biliyorsun!
``Evin kapısını anahtarla açmak`` literatürdeki anlamın. Başlarda kafa dinlemeye, sonraları kafayı yemeye yarıyorsun. Sen tanrının bahşettiği en büyük cezasın bana! En kötü alışkanlığımsın... Belki de yaşam kaynağımsın!
Bana çok şey kattın, inkar edemem! Ama bir ömür yanımda olamazsın, olmamalısın. Dışarıda hayatlar var. Bırak beni artık. Her kötü hissettiğimde, her düştüğümde ve her çıkmaz sokağın sonunda ilk sen koşma yanıma! Her gece benimle sabahlama ya da koynumda uyuma... Sevişme benimle, acı çektirme...
Çoğu zaman kalabalık içinde bile seninleyim. Bazıları gözlerimden anlıyorlar evde beni beklediğini... Artık şaşırmıyorum! Çünkü sen bir uyum güçlüğüsün. Yine de hayatımdaki en vefalı şeysin...
... Her şeye rağmen gözyaşlarımı silmeye gücün yetmiyor. Şimdi sana sesleniyorum..!
Keşfettiğim en büyük coğrafya,
Geçmişimin, bugünümün ve geleceğimin anlamı,
Yeri doldurulmaz facia,
Ömrümün süregelen akışı,
Sevgilim, istemediğim aşkım..,
Yani yalnızlığım...
Artık bırak beni!!!