Sezer Abi Nin Kaleminden ıı

3 / 8 / 2008  Pazar tarihinde Sezer Nişancı tarafından eklendi, 243 kez okundu...

“ARTVİN-ARDAHAN-DOĞUBEYAZIT-TRABZON’DAN ANILARDAN BİR DEMET-II-Ardahan dinletisini yazacağım yazmasına da, öncesi açıklamayı yapmadan yazamam ben bu yazıyı. Bu şiir turnesini organize ederken Ardahan’ı atlamak olmazdı. Damal’ daki Ata slüetinin tam zamanıydı bunu atlamak olmazdı ve illaki dünyaca ünlü Damal bebeklerinden satın almalıydık. Bütün...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sezer Abi Nin Kaleminden ıı

ARTVİN-ARDAHAN-DOĞUBEYAZIT-TRABZON’DAN ANILARDAN BİR DEMET

-II-

Ardahan dinletisini yazacağım yazmasına da, öncesi açıklamayı yapmadan yazamam ben bu yazıyı. Bu şiir turnesini organize ederken Ardahan’ı atlamak olmazdı. Damal’ daki Ata slüetinin tam zamanıydı bunu atlamak olmazdı ve illaki dünyaca ünlü Damal bebeklerinden satın almalıydık. Bütün girişimlerim sonuçsuzdu. Tek cevap gelmiyordu ilgililerden. İlgisizlerdi, şiir de neymiş dercesine. Öylesine kırık ve umutsuzdum ki...
Yetkililerin, yetkilerini kullanmadığını gördüğümde, Ardahan’da bu dinleti işi yattı dediğim anda, içimizden biri sevgili İsrafil Yıldızkan’ın “bir dakika, orası benim memleketim” sözüyle durdum.
Belki sadece 10 dakika sonra İsrafil Yıldızkan’dan şu cevap geldi bana:
-Sezer abi bu iş tamamdır. Bizim çocuklar Dursun Akçam Kültür Merkazinde bize dinleti ayarlayacak ve kendileri bize sponsor olacak güçlerinin yettiği kadar.
Adam adam!!! çok uzaktasın gel de sana bir sarılyım dedim ama, neyse karşılaşınca sarılır da öperim yanaklarından.
Çocuklar zengin miydi? Kabarık aile bütçelerinde 9 kişi yatırıp yedirip ağırlayacaklardı da aklım da karışıyordu. Yoooo dedi İsrafil, yürekleri büyük. Yürekleri zengin sadece.
Aaa, bizde de ondan var, anlaştık o zaman dedim ve grubuma, şiir yüreklere verdim haberi, Ardahan’a gidiyoruz dostlar.
30 Haziran sabahı:
Ardahan’dan bize, Artvin’e DSP araç yollamıştı yakıtıyla birlikte. En resmi makam o’ydu anlaşılacağı üzere.
Sevgili Bülent refakat ediyordu şöförümüz Fatih’e. Fatih sık sık Cezmi Ersöz’e bunalımda olduğunu ifade ediyordu yarı şaka yarı ciddi olarak. Başlamıştı Artvin sonrası Ardahan yolculuğumuz. 2600 metre de yediğimiz alabalık, Şavşat karagöldeki harika görsellik içimizi coşturuyordu. DSP aracında ön tarafta oturan, Ardahan köylüleri - kasabalıları onu belli ki genel başkan, sanıyorlardı ve sevgili Cezmi de onların umutlarını hiç boşa çıkamadan selamlıyordu ara ara. Minübüsümüzde neş’eyle ve heyecanla yol alıyorduk biz gençler takımı.!!! Sisten görüş mesafesi 1 metreye indiğinde Fatih can, daha da yüksek sesle haykırmaktaydı bunalımını. Sollayıp geçmek istiyordu hemen önümüzde ve neredeyse tamponuna bitişik gittiğimiz kamyonu...Cezmi abisi ona sakin olmasını -dünyanın en iyi ve yakışıklı şöförü sensin- vurgulamalarıyla geçiştiriyordu. Biz hiç korkmamıştık o araçta. Hiç bilmediğimiz bir kente koşuyordu aracımız. Yüreklerimiz birer serçe misali...

Ardahan’a vardığımızda o yürekleri gördük. Biri Akın’dı diğeri Sinan.

Yanlarında ilk çekingenliğin ardından bizleri yere göğe sığdıramayan çeşitli yaş guruplarından onlarca insan çevremizdeydi.
Resmi tek kişi yoktu aramızda. Sadece yürekler vardı , adları Oktay, İlhan, Muhammed, Murat... o güzel sesiyle Ferhat vardı ve bağlamasıyla yüreğimizi çoşkun sel gibi şahlandıran.
Hoşbulduk dostlar. Hoşgördük can yürekler.

Sevgili Sinan ve Akın’ın organizasyonu beni ve yol arkadaşlarımı Damal ilçesine ulaştırdı. Tek dertleri vardı bu çocukların, hava kapalıydı ve Ata’m gelmeyecekti dağlara. Olsun dedik, biz geldik ya. Rüyalarıma giren o dağı ben yaşarken gördüm ya, ne önemi vardı ki hava koşullarının. Sonra kendim de milli bir halk dansçı olduğumdan belki, öyle istiyordum ki benim de Damal bebeğim olsunm. Biz bunu istiyorduk. Sevgili Kaymakam beyin bizleri güzelliklerle karşılaması ve o bebeklerden edinip belki de orada birkaç ev kadınına emekleri karşılığını ödemiş olmanın sevincindeydik bizler. İzmir’de sevdiklerime armağanım Rengarenk giysileri içindeki Damal bebekleri oldu. Orada bir kahvehanede içtiğim çay ile, orada yapabildiğimiz kısacaık sohbetler ile, tezek kokulu toprakları solurken,”işte burası da benim artık” dedim. İyi ki de dedim. Dedik yani. Teşekkürler Damal. Teşekkürler sevgili kaymakamım.
Ardahan’da yaşadığımız aksaklıkları en yakın sürede yazacağım elbette. Ama Dursun Akçam kültür merkezinde yaptığımız söyleşi- imza ve şiir dinletisinde Ardahan değil, Ardahanlı 10 tam puan alarak gönül köşkümüze yerleşti. Bu dinletiye resmi olamayan 100 yürek katıldı belki ama biliyorum ki seneye biz oraya geldiğimiz de 500 yürek bizleri bekliyor olacak. Gençlere destek olmasını beklerdim yetkili makamların.
Kendi ceplerinden en iyi şartlarda ağırlamaya çalıştıkları misafirleri etrafında, bedenlerini,
akıllarını, paralarını döken gençklere destek gerekirdi. Aklım karışıyor bu anlamda buralarda. Şaire şiire mi para harcanmamalıydı pop star bilmem kim dururken?
Ya nasıl varacaktık aydınlığa? Bir kez daha görüyorduk ki, yetkililerce Doğudaki vatandaşımın yüreği erteleniyordu. Festivallerde lay loy lomlara milyar liralar harcanırken, tahret musluğu bile olmayan otellerde şair ağırlamak bu kadar mı zordu?
(Oteldeki odamda duşta ve tahret musluğunda su yoktu. Resepsiyona defalarca haber verdim. Tam da otelden ayrılırken adam bir hışımla geldi odama ve karıştırdı banyoyu, bütün muslukları tek tek yokladıktan sonra bana ters ters bakarak ve neden benim bunu düşünemediğimi ima ederek:
-Eee vana kapalı ! diye posta koymasını da unutamam. Özür diledim kendisinden. Ben ettim sen etme dercesine. Öyle ya ben otel müşterisi olarak bunu akıl edebilmek zorundaydım. Affet beni otelci abi bir daha 2 paket ıslak mendille gelirim, yeterki sen üzülme demek istedim melül bakışlarım...demedim)
Vazgeçtim ben başkandan validen kaymakamdan ya da herhangi bir müdürden,vs vs
Bir kişi bile , devletin herhangi bir memuru gelip de hoşgeldin diyemedi ya bize ben ona yanarım diyeceğim, demiyorum. Eminim onlar da Ardahan’lı değildi zaten.
Ardahan’da yüreklerini aileleriyle birlikte ortaya koyan gençler...Adlarını bir kez daha yazmadan geçemem. Türkiye’min aydınlık yüzleri. Sevgili Akın Eken ve Sinan Onay’a başta olmak üzere, bize sunabilecekleri her türlü imkanı sunan tüm gönüllü dostlara ve benim bir cümlemin bitmesine izin vermeyen şair dostum İsrafil Yıldızkan’a tüm şair yazar dostlarım/yol arkadaşlarım adına teşekkür ediyorum.
Ardahan’ı değil Ardahan’lıyı özleyeceğiz. Ben bir kez daha gördüm ki bu vatan bizim. Edirne’den Ardahan’a.

Sezer Nişancı
8 Temmuz 2008 İzmir