Sherminn ( 8 )

5 / 1 / 2007  Cuma tarihinde Sargın Seber tarafından eklendi, 1668 kez okundu...

“Ormanlık bir alan içindeki akarsuyun kenarında yüzünü yıkıyordu Adel Kaira. Savaş çok gerisinde kalmıştı. Buna rağmen hala ırkdaşlarının savaş alanındaki halleri gözlerinin önünden gitmiyordu. Onun gözlerinin içine bakarak huzurlu bir şekilde ölmeyi seçmişlerdi. Aslında her bir Kafka’ nın, tahmin edilemeyecek kadar uzun yaşamış oldukları hayatla...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sherminn ( 8 )

Ormanlık bir alan içindeki akarsuyun kenarında yüzünü yıkıyordu Adel Kaira. Savaş çok gerisinde kalmıştı. Buna rağmen hala ırkdaşlarının savaş alanındaki halleri gözlerinin önünden gitmiyordu. Onun gözlerinin içine bakarak huzurlu bir şekilde ölmeyi seçmişlerdi. Aslında her bir Kafka’ nın, tahmin edilemeyecek kadar uzun yaşamış oldukları hayatları trajik bir biçimde son bulmuştu.
Adel Kaira, suyun üstünde yansıyan yüzüne baktı uzun uzun. Bu yüzü görmeyeli o kadar çok zaman geçmişti ki, tahmin bile edemiyordu. Sanki bir yabancıya bakıyormuş gibi, bu yüzü ilk kez görüyormuş gibi baktı kendine. Her şeyi hatırlıyordu artık. Ruhunu ve bedenini ele geçirmeye çalışan karanlık büyüden kurtulmuştu. Ruhun sıkan, hatıralarını unutturmaya çalışan bir ses yoktu beyninin içinde. Sherminn’ in sesi de yoktu.
Ruhu, özgürlüğünün nefesini solumaktaydı, içtiği suyun tadı, aldığı nefesin ferahlığı içine doldukça, normale dönüyordu. Babası Karmin gözlerinin önündeydi şimdi. Azmaar-Akerion’ un kralı Karmin. En büyük erkek kardeşi, tahtın tek varisi Karhan, ortanca Fadel, ablası; Azmaar-Akerion’ un güzel prensesi Keita Kaira ve annesi Jenna, hepsinin görüntülerini hatırladı birer birer. Ama şimdi hiç biri yoktu, hükümdarlığı bile uzak bir ihtimal iken; şimdi tek yarı ölümsüz Kafka kralıydı kendisi. Hükmedeceği bir halkı bile olmayan bir Kral, Adel Kaira.
Batı yurdunda yağmur çoktan dinmişti. Gök yüzünde, kendini gösteren güneşe baktığında ise içine dolan huzuru fark ediyordu Kafka. Çok ama çok uzun zamandır bir esirdi ve özlemişti; hayatına dair, kendisine dair her şeyi özlemişti. Artık yalnız olduğunu hatırladığında ise bir hüzün çöküverdi yüzüne, bedenine. Koca bir ırktan geriye kalandı o. O ve hala zindanlarda kalan üç arkadaşı. İsimlerini teker teker yokladı hafızasında. Granis Lokal, Scayloren Gaida ve Calidor. Nasıl olduysa onları kemerin bulunduğu zindanların içinde bırakabilmişti. Savaşa gelmelerine mani olmuştu. Beklide Sherminn, kendisini nasıl ayık tuttuysa, onlara da aynı yardımı yapmıştı. Çünkü Sherminn, herhangi bir sebepten dolayı, cellatlarının yaşamasını istiyordu. Adel Kaira’ nın da çok iyi bildiği bir sebepten dolayı.
Biri daha vardı, uyandığı zaman gelip bulacağı biri. Ama o bir Kafka değildi. Bir insandı, sonradan Adel Kaira tarafından öldürülmüş ve kanı ile hayata döndürülmüş bir insan. Sonuçta, artık bir Kafka olan; onu hatırladı, ismi yankılandı kulaklarında, Galinea.
Azmaar-Akerion’ a ulaşmanın üç yolu vardı; ya bir Kafka ile, ya bir Ilgın ile ya da bir pusula ile. Bu pusula normallerinden farklı bir pusulaydı, Azmaar-Akerion’ un yolunu gösteren Kafka pusulasıydı adı.
O pusulanın koruyucusu olan bir insandı Galinea. Azmaar-Akerion’ un yolunu gösteren pusulayı Sweng’ lere vererk Kafka’ lara ihanet eden bir kişiydi Galinea. Hatıraların da o günü yaşıyordu şimdi. Ayakta durmakta zorlandığı bir andı. Kara büyü kendisini daha tam ele geçirmemişti ki, Galinea’ ya sesleniyordu Adel Kaira. “ Ne yaparsan yap, ama ben dönene kadar başını vücudunun üstünde tut…!”
Galinea ise ona lanetler yağdırmaktaydı. “ Neden ölmemem izin vermedin, neden bu laneti bana da bulaştırdın…!”
Kuş cıvıltılarını işiterek kendine geldi, artık burnuna gelen kan kokusu değil, orman çiçeklerinin taze ve güzel kokusuydu. Galinea’ yı nerde bulacağını biliyordu Adel Kaira.
Kurtarıcıyla göz göze geldi, kendisininkiler gibi zümrüt yeşili gözleri vardı. Doğruldu ve yanına doğru gitti. Yelesini okşamaya başladı. Beyaz kanatlı at ona bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Adel Kaira ise onun ne söylemeye çalıştığını, hareketlerinden anlamıştı. Ilgın, göklere uçmak ve Adel’ i bir an önce yurduna ulaştırmak için sabırsızlanıyordu.

Ilgın’ ın üstündeki dikkat çekici huysuzluğu fark etti birden. Gözleri etrafı kolaçan ederken, ne bulacağını, ne görmeye çalıştığını bilmiyordu bile. Bir şey onların bulunduğu yere doğru yaklaşmaktaydı.
Ilgın’ ın yelesini okşayarak, sakinleştirdi onu. Savaş esnasında elinde kalan kılıcı sıkıca kavrayarak gardını aldı Adel Kaira. Gelen her neyse; dost veya düşman, hazırlıklı olmalıydı.
Önünde duran ağaçlık alandaki hareketliliği görüyordu. Bulunduğu noktaya doğru bazı hareketler vardı. Ağaçların sıklığından kurtulan dört Pan ile karşı karşıyaydı şimdi. Savaşta dağılan Galkhar ordularının bölünmüş bir çok parçasından biriydi bunlar. Belli ki buradaki suyu fark etmişler ve ihtiyaçlarını gidermek için gelmişlerdi. Ne Adel nede onlar, birbirileriyle karşılaşabileceklerini tahmin etmiyor olmalıydılar.
İki de Cezakara çıkmıştı arkalarından, toplam altı kişi Adel’ i görünce şaşkın bir vaziyette yerlerinde kalakaldılar öylece. Beyaz kanatlı at ve bir adam, normal bir manzara değildi onlar için. Durumun garipliğini fark edebilen sadece Cezakara’ lardı. Sivri kulaklı Panlar ise, yorgun bedenlerini bir an önce suya ulaştırmak niyetindeydiler.
Adel Kaira, Pan’ lar için sıradan bir batı yurdu ya da aydınlığın hizmetkarlarından biri gibi görünse de; Cezakara’ lar, Ilgın’ ıda bu tek kişi ile ilişkilendirdiği vakit, neyle karşılaştıklarını anlamaları şaşılacak bir durum değildi.
Onun bir batı yurdu askeri olduğuna kanaat getiren Pan’ lardan daha önde bulunan iki bireyi Adel’ in üstüne atıldı ama Kafka için, hele uyanmış bir Kafka için bu hamleleri savuşturmak zor bir sayılmazdı.
İlkinin kılıcı boynu hedef almıştı, kendi kılıcı ile bu hamleyi kesti, ardından Pan’ ın boşluğuna doğru bir tekme savurarak ondan kurtuldu. Diğerinin hamlelerini kıvrak vücut hareketleri ile etkisiz hale getirerek, kılıcının tersi ile göbeğinden, boyna doğru kesti düşmanını.
“ Bu bir Kafka…” diye fısıldadı Cezakara’ lardan biri, diğerine. Uyanmış bir Kafka olduğunu anlıyordu. Üç yüz kuşaktır büyüleri ile esir ettikleri ırkı tanımak onlar için hiçde zor değildi.
“ Savaşta hepsi ölmüştü, bu imkansız…Ayrıca bu büyülü değil…” Kafka’ nın gözlerindeki zümrüt yeşilini görmüştü. Ama yinede üç yüz kuşaktır Kafka’ lara hükmetmelerini sağlayan büyülü sözcükleri sarf ettiler. İçindeki karanlığa, ateş iblisine ulaşmaya çalıştılar. Bir sonuç alamayınca kılıçlarına sarılmak zorunda kaldılar.
“ İçime soktuğunuz yaratığa mı ulaşmaya çalışıyorsunuz…Ben size yardımcı olayım o zaman…” dedi Adel Kaira. Sesinde öfke vardı, intikam arzusunun rengi vardı. Kan kokusu bürünmüştü burnuna. “ Artık o yok…Sadece ben varım…Bir meseleniz varsa, benimle halletmek zorundasınız…”
İki arkadaşını kaybeden Pan’ lar geri adımları ile tereddütlü bakışlarını Cezakara’ lara doğru çevirdiler. Cezakara olarak anılan büyücü savaşçılardan biri elinden bir buhar çıkarıverdi ansızın. İçinde şekilsiz yaratıkların kılıç salladığı bir hale vardı. Kafka’ yı hedef alan bu sis çok geçmeden iki kılıç darbesiyle buhar olup kayboldu.
“ Saldırsanıza…Korkak herifler…” diyerek Pan’ lara haykırdı Cezakara. Onlara cesaret vermek için önce biri, ardından da diğeri Adel Kaira’ nın üstüne atıldı.
Çelik sesleri ve savaşçıların solukları sarmıştı ormanı. Bu sesleri duyan, biraz uzaklarındaki küçük bir gurup askerde o alana doğru koşmaya başlamıştı. Dört kişi tarafından sarılmıştı Adel Kaira. Doğuştan gelen yetenekleri ile kendini mükemmel savunuyordu fakat uzun zamanların hamlığını hala üzerinden atabilmiş değildi.
Bir anda Adel’ in hasımlarının sayısı yaklaşık yirmiye ulaşmak üzereydi ki Ilgın, titrek sesiyle kanatlarını açtı. Adel’ i çağırıyordu ısrarla. Bir an önce Ilgın’ a ulaşmalıydı ve bu alandan uzaklaşmalıydı.
Hasımlarının, Ilgın’ ın bu hareketiyle, bir anlık duraklamalarından faydalanan Adel Kaira önce kılıcını Cezakara’ lardan birinin böğrüne sapladı. Soğuk çeliğin, ete işlerken çıkardığı sese ortak olmuştu hepsi. Ağzından kanlar kusarak yere yığıldı Cezakara.
Arkasındaki Pan’ a dirsek atarak Ilgın’ a doğru koşuyordu Kafka. Arbedenin yaşandığı yere ulaşan birkaç Garabeth yaylarına sarıldı. Fakat hızlı ve çevik Kafka’ yı vuramadılar. Hissettiği tüm oklardan kurtarmıştı bedenini.
Adel, Ilgın’ ın üstüne hızla sıçradı, yelelerine sıkıca kavradı. Kanatlı at, diğerlerinin şaşkın bakışları arasında koşarak hız almaya başladı ve ayaklarını yerden kestiğinde ise Adel Kaira, rüzgarın nefesini hissedebiliyordu.
Aşağıda kalanlar, sadece hikayelerde ismini duydukları kanatlı atı şaşkınlıkla seyrederken; Adel Kaira, Ilgın’ ın üstünde çoktan menzillerinin dışına çıkmıştı bile.


* * * * *