Şikayetim Var Sevgiden Yana

1 / 6 / 2008  Pazar tarihinde Emel Bahadır tarafından eklendi, 172 kez okundu...

“Gün ışığı süzülürken penceremden içimin derinliklerine doğru, hayatın gülüşlerinde nefes almaya çalışırken ruhumun çocuksu yanı, bu sevinçsizliğim, bu mutsuzluğum, umutsuzluğum korkuttu beni.Hep güzel şeyler düşünmeye çalışırken insanlardan ve özellikle de hayattan yana, neden beni bu kadar acıttıklarını anlamaya çalıştım. Anlayamadım.En kötüler...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Şikayetim Var Sevgiden Yana

Gün ışığı süzülürken penceremden içimin derinliklerine doğru, hayatın gülüşlerinde nefes almaya çalışırken ruhumun çocuksu yanı, bu sevinçsizliğim, bu mutsuzluğum, umutsuzluğum korkuttu beni.

Hep güzel şeyler düşünmeye çalışırken insanlardan ve özellikle de hayattan yana, neden beni bu kadar acıttıklarını anlamaya çalıştım. Anlayamadım.

En kötülerin bile içinde hep bir iyilik, en karanlıklarda bile hep bir ışık bulmaya çalışırken kaybettiğim ışıkların ardında kalan gölgelerde buldum kendimi.

İnanamadım bu acımasızlığa.

Oysa acımasızlık benim dünyamda yoktu, belki de adını masallarda duyduğum, gerçekte olabileceğine bir türlü inanmak istemediğim bir duygu, bir fenomendi.

İçime, düşüncelerime, hayat felsefeme sokmak istemediğim, yanından bile geçmesine izin vermediğim bir duyguyken neden her defasında karşıma çıkıp, alaşağı edebiliyordu beni, anlayamıyordum.

Çok uzaklara mı gitmeliydim yoksa? Kendimden bile uzaklara!..

Yapabilir miydim, kaçabilir miydim kendimden? Uzaklarda özlediğim, aradığım duyguları bulabilir miydim?

Sevgi sözcüğünü dudaklardan uzaklaştırıp yüreklere damlatabilir miydim? Yüreklerde kök saldırıp, bir sarmaşık misali bütün duvarlara tutundurabilir miydim onu? Gözlerde, dokunuşlarda bile filizlendirebilir miydim onu?

Yoksa hep derinlerde yaşanmaya, paylaşılmaması gereken bir değer olmaya devam mı etmeliydi hayatta, insanların nazarında?

Çocuklara ilerde acı çekmemeleri için, hayal kırıklığına uğramamaları için hiç adı anılmamalı mıydı böyle bir duygunun?

Yoksa sevgi Kaf Dağı’nın ardında mı olmalıydı tıpkı Anka Kuşu gibi?

Adına şarkılar yazılmamalı, yürekler yanmamalı, şiirler okunmamalı mıydı?

Sevgisiz yaşanır mıydı ki? Yaşanıyormuş evet. Nasıl bir yaşamaksa yaşıyor insanlar işte! Silebiliyorlar bir anda, lügatlerinden çıkarabiliyorlar kolaylıkla.

Yine de son bir umutla tutunmaya çalışıyorum dallarına ben her şeye inat. Düşmemek için dirensem de bazen pes edecek gibi olsam da tutunmaya çalışıyorum.

Siz de tutunun dostlar! Bırakmayın, yılmayın, umutsuzluğa kapılmayın. Ucu bir kaçarsa sonu olmaz bir daha. Sevgiyle kalın!..