Silemedim Seni Gönül Defterimden

29 / 6 / 2008  Pazar tarihinde Erol Sunat tarafından eklendi, 278 kez okundu...

“Gönül defterlerimiz bize özeldir. Çünkü bizden başka okuyanı ve yazanı yoktur. Yazanı da, çizeni de, okuyanı da tek kişiliktir.O gönlü paylaşana, anlayana belki açılabilir, günün birinde...Gönül defterinden birini silmekte öyle sanıldığı kadar kolay değildir.Sildim seni deseniz de, silemezsiniz...Çünkü;Sen silersin, gönül silmez...Silmediği gibi...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Silemedim Seni Gönül Defterimden

Gönül defterlerimiz bize özeldir. Çünkü bizden başka okuyanı ve yazanı yoktur. Yazanı da, çizeni de, okuyanı da tek kişiliktir.
O gönlü paylaşana, anlayana belki açılabilir, günün birinde...
Gönül defterinden birini silmekte öyle sanıldığı kadar kolay değildir.
Sildim seni deseniz de, silemezsiniz...
Çünkü;
Sen silersin, gönül silmez...
Silmediği gibi, hatırasını ilk günkü gibi, taptaze saklar...
Öyle bir zamanda ortaya çıkarır ki, gönlüme söz geçiremedim demek zorunda bırakır insanı...
Bazen de, alır nefreti yanına, gözü görmez bir şeyi, siler atar adı, sanı, yakınlığı ne olursa olsun...
Birini defterden silmeniz için, canınızın çok acıması, çok yanması gerekir.
Ummadığınız dağlara karların yağması, ummadığınız taşların başınızı, gözünüzü yarması, umduğunuz yerlere küsmeniz, kırılmanız gerekir.
Dostun attığı gülün bile taş yerine geçmesi, boşuna değildir.
Kalp kolay kırılmaz, gönül kolay yıkılmaz...
Yunus Emre ne diyordu;
“ Bir kez gönül yıktın ise / Bu kıldığın namaz değil / Yetmiş iki millet dahi / Elin yüzün yumaz değil”

*****
Bir dostum bir hikaye anlattı geçenlerde;
Dibe vurmak nedir bilirsin. İşte öyle bir zamandı. Ticari, yönden batmış ve bitmiştim. İlk kez haciz memurları geldi kapıma...
Kimseden bir şey istemeden bir şeyleri satıp savıp işin içerisinden kurtulmayı başarabilirdim.
Olmadı, yapamadım...
Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen bir arkadaşım vardı. Öyle bir dosttu ki, anlatamam...
Gündüz görüşemesek, mutlaka akşamları ya onlarda ya bizde bir araya gelirdik.
Benim durumum ortaya çıktığı andan itibaren, sanki yer yarıldı, arkadaş içine düştü, aynı şehirde, aynı mahallede, aynı sokakta görüşemez ve buluşamaz olduk.
Arkadaşım benden kaçıyordu.
Bu durum beni duman etti...
Aradan altı ay kadar geçti. Ben durumumu düzeltim, borçlarımın büyük bir kısmını ödedim.
Arkadaşım beni aramayınca, bende onu aramadım. Ondan hiçbir şekilde bir şeyler istemeyeceğimi de, çok iyi bilirdi, üstelik...
Ve bir sabah çıktı geldi.
Hiçbir şey olmamış gibi beni kucakladı, hal hatır sormaya başladı.
Hatta espriler falan yapıyordu.
Ben ise, insanlar konusunda bu kadar nasıl yanıldığımı düşünüyordum.
Onu gönül defterinden silip atmıştım aslında...
Ancak, hiç belli etmedim. Hala gelir –gider, ancak o samimi görüşmelerimiz geçmişte kaldı.

*****

Gönül defterinden birini silen insan, onu anabilir mi?
Sizlerle paylaştığım hikayeyi nakleden dostum da, diliyle gönül defterinden sildiği arkadaşını silememişti aslında...
Belli ki, silmeye kıyamamıştı, anlatıp yüreğini soğutuyordu...
Hemen herkesin gönül defterlerinde silinme raddelerine gelmiş nice olaylar ve hikayeler vardır.
İnandıklarınızı, güvendiklerinizi, çok ama çok sevdiklerinizi silemiyorsunuz gönül defterlerinizden.
Belki çok kırılabilirsiniz...
Belli bir süre gücenebilirsiniz...
Çokça incinebilirsiniz de...
Ama sürdüremezsiniz...
Hatta, alırsınız kalemi elinize, “ Sildim seni gönül defterimden...” diye başlarsınız yazmaya...
Sadece başlarsınız...
Ne kalem şahit olur size, ne kağıt...
Hele onu çok sevmişseniz...
Silmenin ne çetin bir imtihan olduğunu, yaşamadan anlayamazsınız...
İlk satıra takılıp kalmıştır kalem...
Kaç kağıdı buruşturup attığınızı, ne ben sorayım, ne siz söyleyin.
Sonrası o başlık gecenin bir yarısında...
“Silemedim seni gönül defterimden”, diye başlayan bir yazı oluvermiştir...
Benim satırlarım, beni bir köşe yazısına götürdü.
Dilerim sizi de, bir şiire yada bir hikayeye götürsün...