Son Bahar

17 / 2 / 2008  Pazar tarihinde Nurdan Vural tarafından eklendi, 361 kez okundu...

“Güzel bir bahar günü Açma köyünde her yer cıvıl cıvıldı.herkesin içini kaplayan bahar mutluluğu sadece köyün tek öğretmeni olan “şerife” öğretmenin içini buruyordu.32 yaşındaki şerife öğretmen,henüz 2 sen önce gelmişti açma köyüne .baharları hiç sevmezdi şerife öğretmen çünkü;onu sürekli içinde yaşadığı bir “güz mevsimi “vardı.ne yapsa ,ne etse...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Son Bahar

Güzel bir bahar günü Açma köyünde her yer cıvıl cıvıldı.herkesin içini kaplayan bahar mutluluğu sadece köyün tek öğretmeni olan “şerife” öğretmenin içini buruyordu.32 yaşındaki şerife öğretmen,henüz 2 sen önce gelmişti açma köyüne .baharları hiç sevmezdi şerife öğretmen çünkü;onu sürekli içinde yaşadığı bir “güz mevsimi “vardı.ne yapsa ,ne etse kurtulamazdı o içindeki burukluktan.en son 10 yaşında yine açma köyünde yaşamıştı o baharını...
Ailesini,çocukluğunu,geçmişini,özlerdi şerife öğretmen.22 sen öncesi yaşadığı o son olan bahar gününü dün gibi hatırlardı.her hatırladığında gözleri dolar,kavrulurdu yine yüreği...
Ne kalbine söz geçirebilir,nede duygularını zaptede bilirdi.22 sene önce gözünün önünde olan o vahşeti hiç unutamazdı.nasıl unutabilirdiki?;her şeyden çok sevdiği babasını 22 sen önce bir bahar günü şerife öğretmenin gözlerinin önünde ,şuan yaşadığı açma köyünde vurmuşlardı.şerife daha 10 yaşında dopdolu hayalleri olan küçücük bir kızdı.ama babasının ölümünü o görmeyi çok sevdiği,baharı izlediği gözleriyle gördü.
ozamanın zamanıyla,köyün muhtarı herkesten tarla alırdı.gerek silah zoruyla gerekse razı olmayla…işte sırf bu nedenle kaybetmişti şerife öğretmen çok sevdiği babasını.köy muhtarı herkesten olduğu gibi şerife öğretmenin ailesinden de istemişti alması gereken toprağı.el karışlık toprağa sahip olan şerife hocanın babası toprağı vermeyeceğini,o toprağı tek kızı olan şerifenin eğitimi için harcayacağını söylemişti…..
ama açma köyünde son sözü hereksin nefret ettiği ve korktuğu muhtar söylerdi.şerife öğretmenin babası Cevdet beyi birçok kez tehtid etmesine rağmen,Cevdet bey toprağını vermemekte çok kararlıydı.çünkü o her şeyi çok sevdiği kızı olan şerife öğretmen için yapardı.ve elindeki toprağını da köyün eşkiyası olan muhtara vermeye hiç niyeti yoktu…
işte her zamanki gibi 22 sene önce bir bahar günü yine son sözü muhtar,Cevdet bey’e silah sesiyle söylemişti.hem de şerife öğretmenin gözleri önünde…babasını ölümünü gözleri önünde gören şerife öğretmen atamazdı gözünden o vahşet sahnesini!...babasını kaybeden şerife öğretmen annesiyle bir başına kalınca barınamadılar köylerinde.muhtar yüzünden,herkes tarafından dışlanır,sevilip sayılmaz oldular ve istanbul’a gitmeye karar verdiler.orta okul ve lise hayatını İstanbul da geçiren şerife öğretmen hem çalışır hem okurdu.kız çocuğu olmasına rağmen o ne çalışmaktan nede fakirlikten utanırdı.onun tek amacı;babasının onun eğitimi için verdiği canın borcunu babasına öğretmen olmakla ödemekti…
annesi ve şerife öğretmen çok zor şartlarda yaşamaya çalışırlardı İstanbul da.Hep baba hasreti ve acısıyla büyüyen şerife öğretmen üniversiteyi bitirmek üzereyken de annesini kaybetmişti.kalakalmıştı o tek başına hayatta…mesleğini eline almalı ve biran önce sarılmalıydı hayata.yoksa kayıp düşecekti hayatın dipsiz kuyusuna…
ama o hiç bitmeyen azmiyle onu da başarabilmişti bu hayatta tam 10 sene İstanbul da öğretmenlik yapıp kazandı hayatını.sonra hiç unutamadığı o anı ‘belki’ oraya gidersem acım biraz hafifler düşüncesiyle 22 sene önce terk ettiği açma köyüne gitmeye karar verdi.yıllar önce kovulduğu köye,şimdi eğitimci olarak gitmek onu çok grurlandırıyor,babasının ‘can’ borcu altında ezilmesini engelliyordu.



Şerife öğretmen köy çocuklarını en iyi şekilde eğitiyordu.o öğrencilerini öğrencileri de onu çok severdi.şerife öğretmen yaşadığı köyde saklı bir sırla gezerdi.yani kimse 22 sene önce babasını vurupta,acımadan köyden kovdukları şerife olduğunu bilmezdi.çünkü o kimsenin ona acıyan gözlerle bakmasını istemezdi.şerife öğretmen acısın hafifleyeceğini düşünerek geldiği köyünde şimdi daha da acılıydı.hergün hergün babasının cesedinin kalktığı köy kahvesinin önünden geçmek onu daha da derbeder ederdi…
İşte şerife öğretmen bu yüzden hiç sevmezdi baharları.her bahar mevsimi güz’le dolardı şerife öğretmenin içi…
Ve bu güz hiçbir zaman bitmeyecekti.içinde yanıp kavrulan baba hasreti ölene dek sürecekti…..