Sonsuzun Eşiği Bölüm 3 Büyük Kaçış İnsanlığın Kaderi Bölüm 8

24 / 3 / 2008  Pazartesi tarihinde Samet Karatay tarafından eklendi, 157 kez okundu...

““Ben sanmıştım ki…”Allan baş parmağıyla Julia’nın yüzünü okşar gibi göz yaşlarını silerek onu susturdu.- Nasıl buldun beni?- Başka nereye gidebilirdin ki?Allan devam etti.- Neler oldu içerde, nasıl kurtuldun?- Sizin gelmenizi bekliyorduk, sonra bi…..Julia Allan’ın işaretiyle, donmuş gibi konuşmayı kesti. Ağzın...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sonsuzun Eşiği Bölüm 3 Büyük Kaçış İnsanlığın Kaderi Bölüm 8

“Ben sanmıştım ki…”

Allan baş parmağıyla Julia’nın yüzünü okşar gibi göz yaşlarını silerek onu susturdu.

- Nasıl buldun beni?

- Başka nereye gidebilirdin ki?

Allan devam etti.

- Neler oldu içerde, nasıl kurtuldun?

- Sizin gelmenizi bekliyorduk, sonra bi…..

Julia Allan’ın işaretiyle, donmuş gibi konuşmayı kesti. Ağzından çıkacak kelimeler aldığı belirsiz emirle geldiği bilinmez yere geri döndü. Julia, Allan’a ne olduğunu sorar gibi bir bakış fırlattı. Allan bir kez daha susmasını işaret ederek Julia’yı daha da büyük merak içinde mahsur bıraktı.

Allan, Julia’ya da aynısını yamasını işaret ederek ağacın içine doğru geriledi.

Julia bu sessizlikten sıkılarak neler olduğunu sormak için dudaklarını aralamıştı ki, duyduğu ses Allan’ın ona ne anlatmak istediğini açıklamaya yetiyordu.

İri gövde ön ayaklarından birini, bir kraliçe gibi asil bir şekilde kaldırdı ve hafifçe bükerek yine aynı asaletle ayağını indirerek adımını tamamladı.

Atın nalları haifi nemli toprağa gömülüyor, fakat yere düşen yapraklar yüzünden izi pek belli olmuyordu. Adam daha fazla ilerlemenin gereksiz olduğunu düşünerek atın yularına asılarak hayvana durmasını söyledi. Hayvanın buna karşılık olarak kişnemesi yaşlı ağaçların geniş gövdelerine çarparak, bir aynalı odadaki resmin aynalar üzerinde yansıması gibi gövdeler arasında bir yolculuğa çıktı.

Buradan daha ileriye gidebilecek bir sivili hayal bile edemiyordu. Kral bu sefer oldukça hassas davranıyordu. Ordu kumandanı bizzat kendisi gelerek, kralın emirlerini birliğe iletmişti. Kumandanın söylediğine göre kral, o kaleden kimsenin sağ çıkmasını istemiyordu. Bunun için birlik gruplara ayrılmış, kendisi ve beraberindeki 10 atlı ile 10 piyade de ormanda birilerinin olup olmadığını kontrol etmek için kalenin etrafından dolaştırılarak ormana gönderilmişti. Bir de şu azgın iki köpek vardı. Yolculuğun başından beri atının huzurunu kaçırmak haricinde hiçbir işe yaramamışlardı. Şimdi de bir ağacın dibine tünemiş, insanın sabrını zorlayacak kadar yüksek bir ses tonuyla kendilerince bir şeyler haykırıyorlardı.

Askerlerden biri hafifçe gülümseyerek; “Baksanıza kendilerine göre bir dişi buldular galiba.”

Bir başka asker;

- Ormanın bu kadar ilerisinde bir oyukta başka ne bulabilirsin ki, huri beklemiyorsun herhalde.

- Ama onlar hurilerini bulmuşa benziyorlar.

Askerler hep birlikte gülmeye başladılar. Bir başkası alaycı bir şekilde; “Bir köpeği huri olarak görecek kadar yalnız değilim, ailem beni bekliyor. Ama sizi bilemem. Farklı bir deneyim olabilir.” Askerlerin gülüşü kahkahalara dönüştü.

Askerlerin iyice gevşediğini gören takım lideri askerlere seslendi; “Hey gülmeyi kesinde biriniz şu ağaçta neler olduğuna baksın.”

Askerlerin yüzlerindeki gülümsemeler bir bir silinip kayboldu. Piyadelerden biri “Ben hallederim.” diyerek oyuğa doğru yaklaştı. Asker kafasını yavaşça oyuğa soktu, sonra birden geri çekilmek istedi, ayakları yapraklar yüzünden kaydı ve yere kapaklandı. Hızlı bir hareketle ağaca tutundu, tam kalkmıştı ki , sivri bir ağaç kabuğu boğazına saplanarak ona engel oldu.



(EĞER HİKAYENİN KALANINDA GÖRMEK İSTEDİKLERİNİZ VARSA VEYA BİR EKSİK GÖRÜYORSANIZ GÖRÜŞLERİNİZİ LÜTFEN YORUMLAYIN,YORUMLARINI İÇİN ŞİMDİDEN TEŞEKKÜRLER......)