Sonun Başlangıcı (1.Bölüm)

1 / 3 / 2008  Cumartesi tarihinde Bora Aytürk tarafından eklendi, 348 kez okundu...

“tarih: 12 mart 1345 deniz bile istemiyordu bizi, koca ummanın ortasında savrulup gidiyorduk. sema da kurşuniydi herkesin hissiyatlarını anlatırcasına, ölüm bir kurtuluştu artık herkes için. günlerdir güneş ışığı görmemiş gözlerimiz sanki kendisi farklıymış gibi herkese korkar, iğrenir gözlerle bakıyordu. allah`ın belası hastalığı kapmamış olan...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sonun Başlangıcı (1.Bölüm)

tarih: 12 mart 1345
deniz bile istemiyordu bizi, koca ummanın ortasında savrulup gidiyorduk. sema da kurşuniydi herkesin hissiyatlarını anlatırcasına, ölüm bir kurtuluştu artık herkes için. günlerdir güneş ışığı görmemiş gözlerimiz sanki kendisi farklıymış gibi herkese korkar, iğrenir gözlerle bakıyordu. allah`ın belası hastalığı kapmamış olanlar mutlu olmalılardı şimdi. kurtulmuşları artık bizden artık cüzzam kalktı sanıyorlardı zavallılar. baştan aşağı hastalık dolu bu harabe gemi gün geçtikçe ölü taşımaya başladı. pislik içindeydi her yer, her lanetli toplumlarda olduğu gibi rezil bir şekilde yitip gidiyorduk. her yerde kokuşmuş et parçaları insanın midesini bulandırıyordu, inlemeler tüm gemide yankılanıyordu.aramızdan dayanamayanlar intahar ettiler: kolay ama acizce bir çözüm
uzun süreden beri bize yüzünü göstermeyen güneş ilk ışıklarını bize hediye ettiğinde benden mutlusu olamazdı. kendimize çıkar yolu bulmuştuk geride kalanlarımız küçük bir liman kasabası gözüküyordu ufukta. sonra düşündüm; bizi burada da istemiyecekler korkak insanlar hepsi birer sefil ama burası artık bizim...öcümüzü almamız yakındır.
gemi kayalıklara çarparak durdu, hiçbirimiz ummazdı bir daha karaya ayak basacağımızı zaten kaç kişi kalmıştık ki. sayısını tam hatırlamıyorum ama yirmiyi az biraz geçiyorduk ki ben dahil o yirmi küsür kişinin bir çoğu zaten iftiraya uğramış kişilerdi. kimimiz aşk sebebiyle kimimiz de iş sebebiyle iheanete uprayığ cüzzam damgası vurularak sürgün edildik.
çarpışmayı duyan köylüler bütün işerini bıraktılar ve bizi süzmeye başladılar, horlanmaya alışmış olmanın verdiği bir rahatlık vardı üstümüzde.küçük kızlar korkup annelerinin arkalarına sığınıyordu, garip bir şekilde kıyıda hiç erkek yoktu.bütün kadınlar saf korkuya kapıldığını sanıyorlardı sanki daha önce hiç tatmışlar gibi. daha önce hiç duymadığım bir lisanları vardı bu ürkek kalabalığın; neyse ki içimizde ne konuşulduğunu anlayabilen yaşlı bir seyyah vardı. ruhu şad olsun anlattığına göre o zamanlar köyün erkekleri büyüktopraklara yayılan bir savaşa götürülmüşler. neyse, kasabada çıt çıkmıyordu herkes evlerine sığınmaya çalıştı korkaklar.gemideki arkadaşlarım ve ben uzun zamandır açtık adada erkek olmadığını öğrenince de tüm evleri yağmalamaya başladık. çığlıklar şimdi kıyıyı sarmıştı, dehşet yeni başlıyordu.sıcak kanların parladığı hastalıklı yüzümüz iğrençliğin ötesinde bir hal almıştı. işin kötüsü iğrençliğimizi sevmeye başladık ve grubun bir kaç adım ilerisine giderek dedim ki,; geri döneceğiz, bize bunu yapanlar için geri döneceğiz... unutmayın, çaresiz insanlar herşey yapabilir