Sözlerin Resmini Çizmek

16 / 7 / 2008  Çarşamba tarihinde Bekir Cevizci tarafından eklendi, 122 kez okundu...

“Bir “an” var karşımda ve tarif edilmez bir hayranlık uyandırıyor bende. Binlerce kelebek, bir kış akşamı penceremden izlediğim kar misali lapa lapa köprünün üstünde. Sokak lambasının etrafında dönerken bir taraftan da can çekişerek düşüyorlar Sakarya Köprüsü’ne; kendilerinden önce düşen binlercesinin üstüne. Beyaz Söğüt Keleb...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Sözlerin Resmini Çizmek

Bir “an” var karşımda ve tarif edilmez bir hayranlık uyandırıyor bende. Binlerce kelebek, bir kış akşamı penceremden izlediğim kar misali lapa lapa köprünün üstünde. Sokak lambasının etrafında dönerken bir taraftan da can çekişerek düşüyorlar Sakarya Köprüsü’ne; kendilerinden önce düşen binlercesinin üstüne. Beyaz Söğüt Kelebekleri ışık danslarını tamamlayıp “âmâ ölüm”le pençeleşirken, onlarca insan keyiften dört köşe. Kelebeklerin keyfi yerinde mi bilmem ama seyredenler “ölüm romantizmi”nin peşinde. Bir kez daha ölüm, diğerleri için seyirlik ve zevkle izlenen bir skeç oluyor sadece.

O “an”ı dondurup daha sonra taze taze yaşamak isteyenler, sarılıyor fotoğraf makinelerine veya beyinlerinin en bakir bölgelerine. Ama zamanı gelince nasıl bir hayal kırıklığına kapılacaklarını görmek için müneccim olmak gerekmiyor herhalde. Çünkü ne fotoğraf makinesi nede hafızamız, bütün parametreleri kaydedebilmekte. İkisini aynı anda kullansak bile birçok bileşen var ki; onları kaydetmediğimiz zaman yaptığımız kayıt bir yavan yemek gibi olur, tekrar yemek zamanı gelince.

***

Peki, zamanı durdurmak ve her şeyiyle tekrar hatırlamak için ne yapmalıyız? Bu soruya verilebilecek en güzel cevap galiba “resim”. Düşüncelerin fotoğrafını çekemeyiz veya sözlerimizin; dua dolu, sevgi dolu, şefkat dolu, kırılgan ve sitem dolu sözlerimizin. Ama resmini yapabiliriz ki; bin yıl sonra baksak o resme, hemen görürüz bin yıl önceki düşüncemizdeki en titrek fırça darbelerini bile. Bakışlarımızın buğuluğu, akşamın alacalığı, nezaketin asilliği çekiverir bizi yıllar öncesinin atmosferine.


Bu resmi öyle yapmalıyız ki, siyahtan başka renk kullanmasak bile gökkuşağının yedi renginden bile fazla renk barındırmalı içinde. Bütün insanları, hayvanları, bitkileri ve her ne görmüşsek; güneşi bile aynı kalıpla simgelemeliyiz ama baktığımızda adeta büyük çözünürlükte çekilmiş bir fotoğraf gibi bütün ayrıntıları seçebilelim. Fırçamız aynı sertlikte vursun tuvale ama baktığımızda bizim bütün duygularımızı, düşüncelerimizi yani ruh halimizi aynen yansıtsın. Renklerimizi öyle sularla karıp öyle havalarla harmanlayalım ki; bir yağmur sonrasına baktığımızda toprağın kokusu ve havanın nemi kaplasın huzurumuzu. Öyle tuzlamalıyız ki, gözyaşlarına ait damlaların resmi; anımsatmalı gözyaşlarımız ağzımıza kaçtığı zaman verdiği tadı.

***

Böyle bir resim yapmak belki imkânsız gibi gelebilir ama inanın hepimiz böyle binlerce tablo yapabiliriz; gelmiş geçmiş hiçbir ressam da su dökemez elimize. Öyle tablolar yaparız ki, baktığımızda yere düşen kelebeklerin ağlayışları bile yankılanır kulaklarımızda. Tek biz değil herhangi biri baktığı zaman bile anlar, ışığa yaklaştıkça kör olup öleceklerini bile bile bütün güçleriyle kanat çırpan kelebeklerin gayretini.


Bu karmaşık resmi yapmanın yolu ise çok kolay; yirmi dokuz harfle. Aynı puntoda, aynı renkte, aynı özenle çizilmiş bir alfabenin harflerini yan yana getirerek yapamayacağımız resim yok. Belki “ayı” için de “aşk” içinde aynı “a”yı kullanacağız ama okuduğumuz zaman bu “a”lar farklı gözükecek gözlerimize. Eğer “gül” yazısı sevdiğimizin ismiyle bizi heyecanlandıracak, bahçemizden bir çiçekse kokusu gelecek burnumuza. Bütün sözlerimizi ve düşüncelerimizi bile resmedebileceğiz bu harflerle. Yazdığımız bir günlükteki “anne” kelimesinin dört harfli, kara kuru bir resim olmadığını; aksine gözlerimizi yaşartıp, onun kokusunu, şefkatli bakışını, bizim için yaptığı duaların fısıldanışını, “yavrum” deyişini ve güzel resmini içinde taşıyan bir şaheser olduğunu göreceğiz…