Tebessüm

12 / 10 / 2007  Cuma tarihinde Oğuz İğneci tarafından eklendi, 232 kez okundu...

“Önce hafif bir mutluluk hissetti içinde buda o anlık mutluluklarından biriydi geçmesi uzun sürmedi. Zaten genelde nedenini bilmediği mutluluklar duyuyordu somut bir mutluluk sebebi yoktu belkide. Bu karamsar kalbi yaşlanmıştı artık. Ama içinde hep bir korkuyu barındırıyordu onu içinde besliyor,düşlerinde büyütüyor, hayallerinde yaşıyordu.Gerçekl...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Tebessüm

Önce hafif bir mutluluk hissetti içinde buda o anlık mutluluklarından biriydi geçmesi uzun sürmedi. Zaten genelde nedenini bilmediği mutluluklar duyuyordu somut bir mutluluk sebebi yoktu belkide. Bu karamsar kalbi yaşlanmıştı artık. Ama içinde hep bir korkuyu barındırıyordu onu içinde besliyor,düşlerinde büyütüyor, hayallerinde yaşıyordu.Gerçekle hayal arasındaki köprüde yaşıyordu. Ne karşıya geçebiliyor, ne de geri dönebiliyordu. Belkide sorunu hangi tarafın gerçek hangi tarafın hayal olduğunu anlayamamasıydı. Boynunu bükmüş hüzünlü odasında yokolma seansları geçiriyordu. Artık odasının duvarlarından utanıyor,solmuş çiçeklerinden korkuyordu.Hüzünlü Oda onunla birlikte yaşıyordu herşeyi.Dışarı çıkamıyordu bütün yüzler yabancı tanıdık yüzler başkalaşmış başkaları olmuşlar ya da tek değişen kendisi. Güneş bile küsmüştü ona odasını aydınlatmıyordu artık. Bir ara buğulanmış camından dışarıya baktı. Yağmur yağıyordu. İnsanlar evlerine koşuşturuyor sokak lambası saltanatını göstermeye başlıyordu artık.O çaresizdi kendini böyle tanımlıyordu çaresizzzz.Hep aklının odalarını bu kahrolası çaresizlikle doldurmuştu. Yıllarca herkesten kaçmıştı,ne aramıştı bunca sene ya da ne kalmıştı ellerinde bunca seneden sonra. Bu karamsar oda hüzünlü yıpranmış bir yüz ve çaresizlik içinde bir insann. Evet insandı oda sonuçta insan ne kadar basit geliyordu... Sonra camdan uzaklaştı.Yİne başbaşaydı kendisiyle. Öksüz kalbi yorgundu.Artık hava iyice kararmıştı sokak lambası odasını aydınlatıyordu.Buğulu, hüzünlü, loş bir aydınlıktı bu.Tozlanmış çekmecesinden mutluluğunu yeniden bulacağını sandığı bir şey çıkardı.Ve sonra önce hafif bir mutluluk hissetti içinde ama mutluluk saniyelerle sınırlı değildi. Saniyeler sonra tüm sokakta silah sesi yankılandı.Cansız bedeni odanın tam ortasına yığıldı.yüzündeki tebessüm herşeye belki ölüme bile değerdi...