Terör

24 / 10 / 2007  Çarşamba tarihinde Ömer Fidan tarafından eklendi, 391 kez okundu...

“Uzun yıllardır sırtımızda bir kambur gibi taşıdığımız terör son zamanlarda canımızı iyice acıtmaya başladı. Özellikle PKK terör örgütünün gerçekleştirdiği son saldırı sonucunda 12 askerimizin şehit olması hepimizin yüreklerini dağladı.Hepsi birer körpe fidan olan askerlerimizin hikayelerini izledikçe gözlerimiz doldu. Hikayeler hep farklıydı a...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Terör

Uzun yıllardır sırtımızda bir kambur gibi taşıdığımız terör son zamanlarda canımızı iyice acıtmaya başladı. Özellikle PKK terör örgütünün gerçekleştirdiği son saldırı sonucunda 12 askerimizin şehit olması hepimizin yüreklerini dağladı.Hepsi birer körpe fidan olan askerlerimizin hikayelerini izledikçe gözlerimiz doldu. Hikayeler hep farklıydı ama yaşanılan hüzün,anaların feryadı hep aynıydı. Hele bir tanesi vardı içlerinde. Köyünün çeşmesine “Biter mi bu askerlik ?” diye yazmıştı. Askerliği bir ay sonra bitecekti ama olmadı. O artık bir şehit. Hem de sonsuza kadar. Şimdi köyünün çeşmesine cevap olarak şunu yazabiliriz. Hayır askerim bitmedi. Ne senin askerliğin bitti ne de bizim terörle olan acı imtihanımız. Cevap basit ama neden sorularımızın cevabı hep bitmedi oluyor. Neden bu terörü bitiremiyoruz.
1970’li yıllardan bugüne Türkiye terörle hesaplaşamadı. Terörün şiddeti bazen azaldı bazen de arttı. Ama hiç bitmedi. Perdenin arkasında birileri bu terör oyununu kendi isteklerine göre sürekli oynuyor. Biz ise perdenin önünde neler oluyor ona bakıyoruz. Film izler gibi. Ama bu film değil. Gerçeğin ta kendisi. Gerçek ile film arasında ise ciddi farklılıklar var. Filmi izlemek için bakmak yeterlidir. Ama gerçekler bir bakışla görülemeyecek kadar zahmetlidir. Belli bir derinliği görmek isteyenler aynı derinliğe sahip olmalıdır. Bu duvarın içindeki tuğlayı görmeye benzer.
Türkiye’de sahnelenen terör oyununda bizden istenen sadece perdenin önünü görmek ve ona göre hareket etmektir. Perdenin arkasını görmeye kalkışanlar artık hiçbir şeyi göremez hale gelir. Nihayeti hiç görmemek olan bu eylem yerine çoğumuz perdenin önünü görmeyi yeğleriz. Zaten bu da bizden istenen davranıştır.
Şimdi sorduğum soruya vereceğimiz cevabın boyutları biraz belirginleşti. Bir şeylerin değişmesi gerekli bence. Bütün ezberler bozulmalı. Sivrisinekleri öldürmek yerine bataklığı kurutmalıyız. Karşımızda iki seçenek var: Ya sahneye konan oyunu izlemeye devam edeceğiz ya da yönetmenin kulağına eğilerek “Yeter bitsin artık bu oyun” diyeceğiz. Karar sizin.