Tutun Dala Hadi

12 / 4 / 2008  Cumartesi tarihinde Hacer Can tarafından eklendi, 126 kez okundu...

“Dilim yorgun; hikâyenin ucu kıvrık…Eski iskemleden güç alarak, diz burkmak zamanın ay ışında…Şair ağlarken yazar’mış. Göz görmez, dil uslanmaz’mış.Kadim kalanlarla, koyu lacivert gecenin koynunda kalarak bağrını sonsuz açmak yiğitlik erkânına yaraşan’mış. Bir göz odada her nefes boğum boğum olduğunda, şahadet’miş dil kemiği…Yarasa misali kör olm...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Tutun Dala Hadi

Dilim yorgun; hikâyenin ucu kıvrık…
Eski iskemleden güç alarak, diz burkmak zamanın ay ışında…
Şair ağlarken yazar’mış. Göz görmez, dil uslanmaz’mış.
Kadim kalanlarla, koyu lacivert gecenin koynunda kalarak bağrını sonsuz açmak yiğitlik erkânına yaraşan’mış.
Bir göz odada her nefes boğum boğum olduğunda, şahadet’miş dil kemiği…

Yarasa misali kör olmak nede alacalı durumdur.
Sez, işaret ver, dürtmekle beni; uyandır!
Ey gökler ve yer karası, varlığım(ız)a amade yaratılmış kâinat, hava ve su; ateş ve eşsiz boşluk, neresinde pınarlarının suyundan bir damla var ise, neresinde yeşilinin bir tonu yansımışsa gözümün kahvesine, şükür’ü azalarımla tadabildiysem, neresindedir ahengi hülyam?

Uzaklara dar koridorlardan geçiliyor; umutla… Yusuf karanlığında, aydınlanılan zindan demirlerinde pas tutan ellerinde birikir demet demet dualar…
“Eski’dendi” der veliler…
Sahi eski ne kadar eski olunca eski’dir?

Karara varma aşamasındaki benlikle oyuna oturmak cesaret ehli… Vurdumduymaz çocuklara özendirir seni içindeki, ne kadar açık o kadar belirtisizlik…
Varlık diyor ya insan, tırnağına baksa göz ucuyla, perdeleri yırtabilir mi tüm savurganlıkla?
Hasar verir düşünmek, yarı yolda benzininin bitimi gibi kalakalmak ister mi insan hiç?
Ya da, biletini aldığı otobüsü kaçırmayı?

Tozlu raflarda sonralar, olacaklar…

Tarihin önemini sayfalara kazımak yerine, geçen günleri yumurta küfesine dönüştürmek çok mu emek arz eder?
Yaslandığımız koltuğa öylesine güven veriyoruz ki, “buradan, senden vazgeçmem” dercesine yayılıyor bedenimiz. Ruhumuzun ipleri savruluyor rüzgârlarla…

“Tutun dala hadi!”

Çek kendine hatalarını, düğümlenmişti nefesin hatırla enkaz altında! Saatler geçmemişti; dinmemişti feryatlar…
Raylar kadar sıcak gönlün, bir dilim ekmek buğusunda kalbinin ince sızısı; çek kendini kendine; durma!
Lâhza kalmış ukdende, yel esmeden viran eylemeden dizginlemekte vuku
bulmalı…
22 Mart 08