Umut(anka`nın Uyanısı2)

7 / 5 / 2008  Çarşamba tarihinde Ümit Okunakol tarafından eklendi, 121 kez okundu...

“İnsan körkütük aşkla bağlandığı, tutkunun her zerresini hücrelerinde hissettiği hayat-ı sebebinden hayatından ne kadar uzak kalabilir? Vuslattan ne kadar kaçabilir?İşte yine karşındayım, tüm çaresizliğimle. Yüreğimi çepeçevre kuşatan egolardan Azade, çırılçıplak, savunmasız… Kaçmak çok nadir işe yarar. Ve işte çoğunluktan bir kesit. Önünde duran...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Umut(anka`nın Uyanısı2)

İnsan körkütük aşkla bağlandığı, tutkunun her zerresini hücrelerinde hissettiği hayat-ı sebebinden hayatından ne kadar uzak kalabilir? Vuslattan ne kadar kaçabilir?

İşte yine karşındayım, tüm çaresizliğimle. Yüreğimi çepeçevre kuşatan egolardan
Azade, çırılçıplak, savunmasız… Kaçmak çok nadir işe yarar. Ve işte çoğunluktan bir kesit. Önünde duran satranç tahtasının siyah beyaz kareleri, içindeki iki zıt kutbun nötrlüğünün ete kemiğe bürünmüş haliydi adeta. Anlatılanlarının, yaşadıklarının ve hatta kendi gerçekliğinden şüphelenmeye başlamadan evvel, beyazın saflığı ve siyahın karanlığından kuşku duyar olmuştu. Bir elin verdiğini ötekine mahrem kılan zihniyetin emrettiği gibi; gece örter kibri, gösterişi. İçine girmeden, yüreğini o muammaya dâhil etmeden gecenin nerede olduğu sırrına vâkıf olamaz kimse. Zira gündüz gibi âşikar değildir gece. İsimsiz kahramanları saklar, tıpkı fail-i meçhulleri gizlediği gibi. Tereddüt ve mahcubiyetin kan olup hücum ettiği ellerini çekinerek uzattı satranç tahtasına. Usulca çevirdi halkayı, içinden korkunç bir yaratığın fırlayıp; vefasızlığın faturasını kesmek üzere saldıracağından korkar gibi. İşte karşısında uzanmıştı yüzyılların, stratejilerin, muktedirlerin oyunu. İçbenliğin tezahürü. Bu oyunun tarafları, hem piyondur hem kral. Kâh vezir olup dolanırsın sınırsız hareket kabiliyetinle tüm safları. Kâh şahlığın ağırlığıyla adım adım savunursun tebaanı. Her hamle ya zafere taşır seni, ya esarete. Dudaklarından o üç harfi çıkaran taraf, ya Oval Ofisteki kartal resminin üzerine ayaklarını uzatmış bir mücahittir yahut kendi heykelinin altında kalan Saddam.

Köprünün altından akan onca suyun sürüklediği mecralardan bîhaber oluşunun tedirginliğiyle yerleştirmeye başladı vezirleri, piyonları, kralları ve diğerlerini. Yine kendisinin rakibiydi, son seferinde olduğu gibi. İtinayla tıkıldıkları yerden birer birer çıkan geçmişin siluetleri acımasızca cirit attıkları Umut’un beynine demirledi ‘Ödenmemiş bedeller sıkarken gırtlağımı; neden?’ Elindeki son piyonla göz göze geldi. Aradığı sorunun ta kendisiyken… Oysa kendisi de biliyordu bu coğrafyada asla hiçbir şeye asla tamamen zaman olmadığını. Ne pişmanlığa vardı vakit, ne hüzne, ne sevince, ne kavuşmaya ne de ölmeye… Birleşmeye hasret iki sevgili gibi gün geceye karışırken; yine yârin kucağındaydı Umut. Doğmamış çocukları bekliyordu en gaddar hamleleri. Alıp verdiği nefes ejderhanın soluması gibi yankılanıyordu odada. Yalnızlığın şövalye olup düelloya davet ettiği, 7.9 büyüklüğündeki bu denklem çözülmeyi bekliyordu. Gece şahını kazanacak veya meçhullerine bir fail daha ekleyecekti.
Uyku tutmuyordu iyiden iyice,hiçbir gece bir önceki gibi değildi olmuyordu,bu köhne yerde,bu bitik zamanda kendi kendi kendine ölüyordu sanki. Anlılarla boğuştuğu her gecenin sabahında yorgun argın uyanıp başka bir kişi oluvermek, ağar ağar zehir zerk etmek gibiydi, en kuytuda kalmış hücrelere.Kalktı her zamanki gibi çıktı yola her zaman geçtiği parktan geçiyordu gene, korkuyordu bu sefer en son geçişinde gördüğü kendini görmemek için ürkek ama hızlı adımlarla.Dayanamadı boş duran oturakların sabah sabah doğan güneşle gelen sessiz cazibesine. Oturdu bir sigara yaktı gene ve gene her zamanki gibi kendiyleydi işte, anlamsız, kapattığı kapılar ardına ördüğü duvarlardan süzecek bir ışık huzmesini arıyordu yaşamak için aslında ,itiraf edemesede öyleydi işte, beyninin en ücralarında bir yerlerdeydi umut dene şey. Bastırsa da kızsa da parçalasa da ordaydı işte. Tam son nefesi çekiyorduki, bir haykırışla irkildi.Hafifce çevirdi başını yorgun argın istemeye istemeye,iki genc adam ve bir genç kadın bir çantayı paylaşamıyorlardı bir türlü her halinden belliydi adamların aslında savrulup giden neden burada olduğunu bile bilmeyen ruhlardan olduğu, tek amaçları güzel bir kadının kaliteli gibi duran çantasını alıp uyuşturmaktı beyinlerini her zamanki gibi. Umut bir an için düşünmeye başladı kalbi hızlanmaya başlamıştı, adrenalin hiç olmadığı kadar hızlı yayılıyordu hücrelerine.Ayaga kalktı yavaşca, hala debelenen insanlara yaklaştı kadın inatçıydı adamlarda azimli, belliydi vermeyecekti kadın çantasını ,bir an adamlardan birinin bıçagını çektiğini gördü, dayanamadı dayanamazdı ki.Hızlı adımlarla yaklaştı bıçagı tutan eli yakaladı sertçe,adamın çatırdayan bileginden ötürü haykırışlarına aldırmadan kırıverdi orda,digeri afallamıştı ne kaçabildi ne durabildi sadece ellerini çekebildi çantadan, umut sadece gözlerine baktı bu iki umarsız ruhun anlamışlardı acı içinde uzaklaştılar parktan.Umut tek bir kelime dahi etmeden arkasını döndü ağır adımlarla yürüdü bulaşıklarına doğru.
Genç kadın şaşkınlık içindeydi,oysa umut’un tek isteği biraz uyuyabilmekti sadece uyumak.Parkın karşısındaki meyhanesine girdi kimseyle konuşmadan mutfakta bulaşıklarıyla baş başaydı.