Umut Çocuk

17 / 4 / 2008  Perşembe tarihinde Yasemin Memoğlu tarafından eklendi, 671 kez okundu...

“ellerimi arıyor umut adlı fakir çocukellerinin sıcağından uzak sokaklardayım oysakavrayamıyor artık cılız bedenimi güçlü ellerive çağıramıyor artık sönük sesimi gür ıslığıyladokunamıyor artık o sıcak elleriyle;daha dün yaptığım maphus yapımı tesbihime...sensizliği bir bir dizdiğim iplere mesken,şimdilerde moda diye oyalandığım pullu boncuklar......”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Umut Çocuk

ellerimi arıyor umut adlı fakir çocuk
ellerinin sıcağından uzak sokaklardayım oysa
kavrayamıyor artık cılız bedenimi güçlü elleri
ve çağıramıyor artık sönük sesimi gür ıslığıyla
dokunamıyor artık o sıcak elleriyle;
daha dün yaptığım maphus yapımı tesbihime...

sensizliği bir bir dizdiğim iplere mesken,
şimdilerde moda diye oyalandığım pullu boncuklar...
ve hücreme renk katan rengiyle,
ellerimde oyalanır durur mahsun boncukler bile...
duvarlara attığım çeniklerinse haddi hesabı yok
yazmayı ilk öğrendiğimde ki kadar heycanlı
ve sesli bi okadar, kurşun kalemimin rengi.
eğri çentikleri her atışımda aklıma gelirsin
ve kalemime daha bi heycanla uzanır ellerim;

cezaevinde aydınlanmış gözleri görürüm
yeniden hayata merhaba demek isteyen gözleri
değer biçmemişti kimse
belki bu denli hayata
hayat değerini yitirmeden önce...

kalabalık sokaklardan soruyor beni
umut çocuk
kalabalık ama sessiz
debdebeli seslerle dolan kulaklarıma
girmiyor artık,
senden hatıra kalan hüzzam şarkıları
ve şimdilerde bestelemeye başladı
mırıltıyla karışık hicran eserlerini
oysaki bir duvarla sınırlı bedenim
hücremden odama sızan ışıkla,
arkadaş olmuş kalemim
yorganımla avunur olmuş soğuk ellerim
buz sıcağı kadar ferah olsa keşke
her gece can verdiğim nefesim
nemli duvarlarıyla hücremin en derinindeyim
köşe bucak kaçan haşereler gibi belki
senden kalan hatıralarla dolu kefenim
senden hergeçen gün uzaklaşan
sadece ellerim değil
yılların yorgunu aciz bedenim...