Üşüdüğümde Sarılabileceğim Sımsıcak Yorgan Olur Musunuz?

22 / 7 / 2008  Salı tarihinde Ömer Faruk Koç tarafından eklendi, 848 kez okundu...

“Hayatımda hatırladığım en çarpıcı dersti!Dünya fakültesinin ilk günüydü!İlk dersimiz olan dostluk dersine giriş için zil çalmıştı…Yüreğim göğüs kafesimi kırıp dışarı çıkmak istercesine heyecanlı…Kapının orada bir ayakkabı sesi: “Tak tak tak!”Hocamız sınıfa geliyordu sanırım!Hocamız içeri girdi ve biz ayağa kalktık.- Oturun, dedi hocamız.- Dostlu...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Üşüdüğümde Sarılabileceğim Sımsıcak Yorgan Olur Musunuz?

Hayatımda hatırladığım en çarpıcı dersti!
Dünya fakültesinin ilk günüydü!
İlk dersimiz olan dostluk dersine giriş için zil çalmıştı…
Yüreğim göğüs kafesimi kırıp dışarı çıkmak istercesine heyecanlı…
Kapının orada bir ayakkabı sesi: “Tak tak tak!”
Hocamız sınıfa geliyordu sanırım!
Hocamız içeri girdi ve biz ayağa kalktık.
- Oturun, dedi hocamız.
- Dostluk nedir? diye sordu hocamız.
Parmak kaldırdım ve başladım içimi dökmeye:
Yavrusuna sarılan anne sıcaklığıyla esen meltem…
İki yanımda budanmış ama inat edercesine yükselen ağaçlar…
Issız bir sokak…
Yürüyorum. Şafak ile mehtap arası ne de çabuk geçmişti…
Hava kararmış, ay yeryüzünü bir nebze olsun aydınlatmak için çaba içindeyken ben hala yürüdüğümün ve artık takatimin kesildiğinin farkına vardım!
Kendimi bir karamsarlık denizinde buluyor kıyıya çıkmak için çabucak kulaç atıyor, ardından ise ümit okyanusuna balıklama dalıyordum. Yüzüyor ve kendi tarihimi düşünüyordum.
Eşiğe adım attığım zamanla pılımı pırtımı toplayıp veda tebessümüyle bu dünyadan ayrılış anımdaki zaman dilimi arasında – ki bu zaman ne de çabuk geçmişti!- insanlık âlemi için bir fark yaratıp yaratmadığım bu dünyada var olup olmadığımı göstermekteydi! Acaba var olmasaydım kainat için bir şey değişecek miydi?
Umarım bu dünyada birçok insanın gönlünün mahkûmu olmuş ve o gönüllerde müebbet hapisle ödüllendirilmişimdir!
İnsanlıktır elbet! Bazen yanlış hareketler sonucu sizlerin gönüllerinizi kırmış olup, ardından yüreklerinizden sızan üzüntü pınarlarını kurutmaya çalışmış olabilirim. Kim bilir belki de bir zamanlar bir ceylan kadar güzel gözlerinizdeki yaşı silmeye yarayacak davranışlar yapmışımdır…
Bazı zamanlar bulutların sarılması anındaki ses topluluğunda ürkmekten dolayı bizler de birbirimize sarılır ve beraberce huzur ırmaklarında yüzmenin ve şükür kapısından geçmenin hazzıyla şu küçücük kalplerimizden yüzümüze yansıyan samimi tebessümle birbirimizi kucaklamıştırız…
Galiba az da olsa toprağa basıp, karda ise izini belli ederek bu dünyadan göç edeceğim!
Ailem…
Dostlar…
Tekrardan hocamın sorduğu soruyu anımsadım ve tanımı açıkladım:
Dostluk, üşüdüğümde sarılabileceğim sımsıcak yorgandır…
Bunları söyledikten sonra yerime oturdum. Çıkış zili çaldı ve çıktık.
Tenefüste dışarıda arkadaşlar sordu:
-Dostlarına son olarak ne demek isterdin?
Yanıtladım:
Üşüdüğümde sarılabileceğim sımsıcak yorgan olur musunuz?
Ben zindanda gardian olmayı sizler için mahkûm olmaya tercih ederim…
Günler geçer, yıllar adeta yarış yapar gibi birbirini geçmek için her defasında ivmesini artırır.
Bir gün saçlarımın kırlığıyla hocamızın o zaman bahsettiği kırda gibi hissettim kendimi. İki yanımdaki ağaçların arasında uzun süredir yürüyordum ve bir meltem esintisi beni kucaklayıp kendime getirdi.
Yürümekten yorulmuş ayaklarım, düşünmekten yorulmuş zihnim, yılların yaşlandırdığı kalbim bana tayin vaktimin geldiğini haber verdiler…
Yüzümü gökyüzüne kaldırdığımda benim için kış ayının son gününün geldiğini anlamıştım. Çehremde birden tatlı bir tebessüm belirdi.
Son olarak bir şeyler dökülüvermişti ağzımdan:
-Allahaısmarladık…
Diplomamı amel defterimle birlikte almıştım…