Uyanma
Bir sabah uyandım ki ne göreyim?Odamdaki eşyalar derinden gelen gıcırtıyı andırır bir sesle konuşuyorlar kendi aralarında.Şaştım kaldım.Hem de öyle eşyaya has bir soğuklukla da değil,gayet laubali bir şekilde...Uyandığımı fark edince hemen suspus oldular ancak yakalamıştım bir kere.Ondan sonra eve sessizce gelip konuşmalarını yakalamaya çalıştım.Hayır,çok da dikkatliydiler.Kesin o kapı önündeki vestiyer ispiyonluyordu geldiğimi.Zaten yıllardır bir sinsilik sezmiştim onda.Ne yapmalıydı?Eve kamera koysam diye düşündüm,ama sonuçta onun da diğerlerine katılıp beni aldatma ihtimali vardı.Hem kamera onlara uymasa bile belki de zor kullanıp ikna edeceklerdi zavallıyı.Vestiyerin yerini değiştirmeye kalktım ama bundan da vazgeçtim,aramızın bozulmasını istemiyordum.Tek istediğim benimle de konuşmalarıydı.Günümün yaklaşık 10 saati işte geçmekteydi.Dairede kimseyle aram da yoktu ki danışayım.Aman neyse,benim eşyalarım benim yöntemim...
Geceleri uyur gibi yapıp etrafı kollamaya başladım ama durumun farkında olmalılar ki hiç birinden ses çıkmıyordu.Tabi ya,kaç yıldır bu yatakta uyuyorum,her hareketimi ezberlemiş olmalı.Muhtemelen onun onay vermesiyle koyu sohbetlerine başlayacaklardı.Böylece 2 haftayı hep gergin,uykusuz geçirmiştim ama olsun.Dünyada kaç insan böyle bir sırra erişebilirdi ki?Sonunda aklıma gelen en akıllıca fikri uygulamaya karar verdim.Öncelikle işe gitmeyecektim.Zaten insanlar bir süredir garip garip beni süzer olmuştu.Hele o müdür vekilinin gözlüğünün üstünden küçümseyerek bana bakıp``Muhsin bey,kendinize gelin burası iş yeri unutmayın...``diye başlayan azarları bezdirmişti iyiden iyiye.O sabah kalktım,işe gider gibi çıkıp sadece kahvaltı yaptıktan sonra eve döndüm.Sessizce kapıyı açıp girerken içerden konuşma sesleri işittim.Heyecenla içeri daldım ama televizyonun açık olduğunu görünce hayal kırıklığına uğradım.Unutmuş olmalıydım.Neden sonra aklıma geldi ki ben kapatmıştım sabahleyin televizyonu.Kesin onların işiydi.Tabi ya,paşalar ben gittim zannedip keyif yapacaklardı ama aniden baskın yiyince televizyon kapanamadı şaşkınlığından.Buluşumun verdiği zafer sarhoşluğuyla vestiyere;"sandığınız kadar saf değilim,herşeyi biliyorum``dedim.Kızmıştım.Vestiyer bile o her zamanki benden daha önemli olduğunu düşündüğünü belli eden duruşunu değiştirmiş,ezik görünüyordu.Hepsine birden bağırarak bu yüzden bu kadar elektrik parası ödediğimi söyleyip azarladım.Anlık öfkem geçince aslında kabalık ettiğimi anladım.Böylesine özel bir durumda daha sabırlı davranmalıydım.Hatta içimden haber bülteni izlemelerine seviniyordum bile.En azından magazin programı seyretmiyorlar,yaşadıkları dünyayı merak ediyorlar diye düşündüm.Söylediklerime pişman bir şekilde yatağa uzandım.Ama eski rahatlığı yoktu yatağımın.Besbelli tavır yapıyordu.Yüzümü yastığa gömüp ağlamaklı bir halde uyuyakalmışım.Bir an konuşma sesleriyle uyandım,ama bu kez belli etmeden dinledim.İşte...Nankörler nasıl da atıp tutuyorlardı arkamdan...Yok efendim işten atılmışım da,bir tane bile dostum yokmuş da,aç sefil gezmekteymişim de...Nasıl da insan pişkinliğinde konuşuyorlardı görseniz!Beni en çok yaralayan o şirin mi şirin kırmızı koltuğun söyledikleri oldu.Neymiş?Mobilyacı arif onları ikinci el satmışmış da,ben de farketmemişim.Daha fazla dayanamazdım.Kalkmamla beraber aralarında münasebetsiz bir sessizlik oldu.Artık biliyordum niyetlerini ya...Duyduklarımı onlara anlattım"ve şimdi"dedim,"gidip sizi arif`e geri vereceğim!".Kapıyı çarpıp çıkarken oluşan korkunç sessizlikleri beni iyice coşturmuştu.
Fakat Arif`le görüşmem iyi geçmedi.Bana inanmamakla kalmamış,bir de kovdurmuştu dükkanından.Ben biraz üsteleyince de beni hamallarına havale etmişti.Evime o hırpalanmış halimle dönünce vestiyer dayanamayıp bir kahkaha patlattı.Ardından diğer eşyalar da muazzam bir gürültüyle ona katıldı.Öyle bir an kalakaldım.Aslında artık açılmaları hoşuma bile gitmişti.Kapının önünde durmuş perişan halime rağmen onlara katılıp gülmeye başlamıştım.Tam yatağa oturup sohbete başlıyacaktım ki dışardan kalabalık sesleri geldi.Ben ne olduğunu anlamadan radyonun"geldiler işte!"demesiyle irkildim.Kimler ne için gelmişlerdi?Kapı önünde artan ayak sesleri,fısıldaşmalar...Ardından vestiyerin bağırmaya çalıştığını duydum;"gelin aradığınız deli burada!".Yüklenilmesiyle kırılan kapının ardındaki iki önlüklü adam içeri adım atıp yüzlerini buruşturdular.Evim kokuyor muymuş ne?Sanki davet ettim de geldiler.Ordan sonra olanlar önemsiz.Hepsi bir yanlış anlamanın sonucu...Birileri beni delidir diye ihbar etmiş.Ama şükürler olsun ki doktor dedikleri adam laftan anlayan birisi.Olanı biteni açıkça anlatınca bana inandı.Her görüşmemizde derim;"ben deli değilim,kesin onlar ihbar etti.Benim sözüme mi güvenirsiniz doktor bey,yoksa o nankörlerin sözüne mi?".Doktor her seferinde başını sallar,sıkıntılı görünür,bana belli etmez ama bilirim ki o da aynı dertten muzdariptir.
Özel Arama
.JPG)
