Uzaklara Bir Mektup 1

22 / 1 / 2008  Salı tarihinde Metin Yazar tarafından eklendi, 395 kez okundu...

“Üşüyor bedenim kış güneşinde.. ve bedenimin her yanına milyonlarca iğneyi sokup sokup çıkartıyorlar...Göğsüm yırtılıyor her içime çektiğim nefeste. İnce bir sızı dünden beri başımın içinde. ve yorgun, ve bitkin, ve halsiz külçe gibi bedenim, üşüyor bu cılız kış güneşinde... Bu soğuk memleketi terk edip sıcak yerlere göç etmek istiyorum kuşlar g...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Uzaklara Bir Mektup 1

Üşüyor bedenim kış güneşinde..
ve bedenimin her yanına
milyonlarca iğneyi sokup sokup çıkartıyorlar...
Göğsüm yırtılıyor her içime çektiğim nefeste.
İnce bir sızı dünden beri başımın içinde.
ve yorgun,
ve bitkin,
ve halsiz külçe gibi bedenim,
üşüyor bu cılız kış güneşinde...

Bu soğuk memleketi terk edip sıcak yerlere göç etmek istiyorum kuşlar gibi. Takılıp liderimin peşine kanat çırpmak istiyorum; yeni diyarlara, sıcak dünyalara. Keşfetmek istiyorum yeryüzünün sahip olduğu bakir toprakları. Eşelenmek istiyorum o topraklarda, sularına dalıp dalıp çıkmak istiyorum. Kalan ömrümün, bir yırtıcıya kurban olana, bir avcıya av olana, sonsuza, sonsuzuma dek... Nefes almak istiyorum.

İçimdeki kırıklar ayaklandı yine. Durup durup yer değiştirmeleri yok mu; uuffff...!

İçime salınmış bir çapa, ve o çapanın bağlı olduğu bir ip var sanki. Sanki, birileri böyle zamanlarda o çapanın ipine yapışıp, yavaşça, milim milim çekiyorlar o çapayı. İçimde gezindikçe ciğerlerimi yırtıp, içimi parçalayıp, uçlarına her gün kendini yenileyen bedenime ait hücrelerimin bir kısmını takıp, kıvrım kıvrım kıvrandırıyorlar beni. İnlemelerim, yüzümdeki o acının burukluğu hoşlarına gidiyor olsa gerek. Sadist duyguların ağır bastığı, işkence etmeyi seven insanların...

İşkenceyi seven insanlar... Ya da gerçekten işkence etmeyi sever mi insanlar? Benim bildiğim işkence, eski zamanlarda suçu olan ve itiraf etmeyenlere suçlarını itiraf etmeleri için yapılırdı. Benim bildiğim, işkence konuşmayanları konuşturmak için yapılırdı. Gizlenilen bilgi, para, nesne ya da kirli şeylerin yerini öğrenmekte. Elebaşlarının yerini söylemeyenlere... Söyletmek için yapılırdı. E ben neye sahibim de, ne gizliyorum da bana bu işkence? Söyletilmek istenen ne?

Hııhhh, dile gelmiş duygular melodi olup kulağa kaç kez çalındı, ve aynı şarkıyı ben kaç defa söyledim oysa. Ezberimdeki tek şarkıydı! Dudaklarımın her aralandığında dökülen tek şarkıydı. Görmeyen bir insan bile hissedebiliyor bazen duyguları; dokunarak... İşte o her dokunuş göz oluyor o insana. Duymayan her insan hissedebiliyor görerek. Yüzündeki, gözündeki, gönlündeki mutluluğu, acıyı, sevgiyi. Taş kalpli demek olmaz, bunun başka bir ifadesi olmalı. Kalp gözünün kör olup görmediği gibi, kalbin sağırlaşması belki de o melodiyi duymamak...

Yola çıkacağım birazdan. Önümde kırıklarla dolu uzun bir yol var. Ve her kırıklık ayağıma battıkça benim canım yine yanacak. Yine acıyacak. Çocukluğumda da böyleydim ben; hep renkrenk, çeşit çeşit ayakabım olsun isterdim. Yolda yürürken ayaklarımı korusun... Şimdi de aynı istek ve arzu içerisindeyim. Ayaklarımı koruyacak ayakkabım olsun istiyorum. O kırıklar batmasın, canım acımasın istiyorum. Ya da... Neyse.. Duymaya, görmeye, dokunmaya cesareti olmayan insanlarla dolmuş çevrem. Kim gelipte ayaklarıma batan kırıklıkları çıkarıp temizlemek ister ki yol boyunca?

Var mı? ııı ııhhhh; sanmam!...