Uzaklara Bir Mektup

16 / 1 / 2008  Çarşamba tarihinde Metin Yazar tarafından eklendi, 518 kez okundu...

“Unutulmanın ve unutulmuş olmanın acısı mı desem bu satırlardaki isyana, ya da özlemin acı çığlıkları mı... Sesini duyamadığım, yüzünü göremediğim, tutup dokunup okşayamadığım, sarılıp ısıtamadığım ısınamadığım, ve bunlara da bir ad koyamamanın esaretinde yansıyor harfler bakmaya doyamadığım o güzel gözlerine. Ne kadar da uzaklarda kalmışız, aray...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Uzaklara Bir Mektup

Unutulmanın ve unutulmuş olmanın acısı mı desem bu satırlardaki isyana, ya da özlemin acı çığlıkları mı...

Sesini duyamadığım, yüzünü göremediğim, tutup dokunup okşayamadığım, sarılıp ısıtamadığım ısınamadığım, ve bunlara da bir ad koyamamanın esaretinde yansıyor harfler bakmaya doyamadığım o güzel gözlerine. Ne kadar da uzaklarda kalmışız, araya mesafeler sıkıştırıp, kendimizi olmadık bir an da olmadık bir mekanda köşeye sıkıştırmışız... ve şimdi de kuyruğuna basılmış bir kedi gibi cıyaklamaktayıız. Özlem çığlıklarının sarıp sarmaladığı, bu çığlıklar arasında kalbimizin sağır olduğu bir `an`da kalmışız. Yazık!

Kalbin bir sesi var mı bilemedim, ya da duyar mı onu da bilemedim. Ve ben şimdi çaresizliklere, imkansızlıklara, umarsızlıklara, eli kolu bağlanmış biri olarak dayamışım bunca soğukluğun ardından kendimi bir sokak çocuğu gibi gelme ihtimalinin her gün artmasını dilediğim bahara ve yaza. Gri gökyüzünde belli belirsiz görünen, bir ışık saçıp ardından kaybolan güneşin peşine takılarak ayaklarımı sürüye sürüye bahara mı koşuyorum, yoksa yalancı güneşe kanıp kara kışın kucağına mı atmaktayım kendimi; bunu da bilemedim.

Ne biliyorum ki diyorum aslında kendime. Görmedim, bilmedim, tutmadım, sokaklarında dolaşmadım, tanımadığım bir dünya da var olmanın inancıyla çırpınırken çizildi etim, düşe kalka ilerleyebildiğim yollarda çamurlarla topraklarla harmanlanıp karıştı bedenim, ısınacağımı düşünüp sığındığım sıcaklığın ateşiyle kavruldu yüreğim... Cehaletten... Aptallıktan da olabilir aslında; ya da kanmaktan, inanmaktan...

Yapma dediysem de söz geçmiyor ki şu içimdeki yumruya... Hoş ellerle ayakların, aslında bedenimin tamamının da farkı yok ondan. Uzaktan kumanda ediliyorum sanki; bana ne kazandıracağını bilmediğim bir uğurda hareket ediyor hepsi. Biri çağırıyor, kumandanın kollarıyla beni hareket ettiriyor, kendine çekiyor. nasıl birşey bu ya? Yoksa, uzaylılar tarafından kaçırıldım, beni türlü cihazların arasında çeşitli işlemler yaparak benliğimi ele gçirdiler de...Hiii, aman Allah`ım!

İçime şeytan kaçmış olabilir mi? Yok canım, şeytanın ta kendisiyim zaten, kaçmasına ne gerek var.

Offff!...

Nasıl düştüm ben bu bilmediğim yollara? Nasıl terk eyledim içinde yaşadığım dünyayı? Nasıl da başklarıyla aynı dünya içinde var olabileceğime, yaşayabileceğime inandım? Ben, ben yapamam ki. Ben bencil, duygusuz, iki günün ötesinde üçüncü günü birlilte geçiremeyecek kadar yanındakinden, karşısındakinden iğrenen bir adamım. Ya da adamdım! Bu saatten sonra kaldıysa adamlık.

Pehhh... Kararan havayla birlikte üzerine serilecek olan ayazda ne halt edeceksin bakalım bu gece? Hadi, kaç gecedir kurtarıyorsun paçayı da, gündüzü kovalayan geceden kurtulup, sabaha tutunabilecek misin? İçindeki güç bence kurtaramayacak seni? Ve sabaha cesedini bulduklarında tekmeleyip, tükürecekler. Ve sen o içindeki yumrunun sana hediyesi olan berbat bir çukurun içinde yeniden doğacaksın.