Vesvese

13 / 7 / 2008  Pazar tarihinde Zafer Ardıç tarafından eklendi, 32 kez okundu...

“Yaşayan bir ölüyüm, yürüyen bir cenaze,Baktığımı göremem, gördüğüme bakamam."Kimler misafir olur, kimler?", bilseniz bize,söylemek istesem de, mümkün değil yapamam.Kimsecikler anlamaz, şu hastanın dilinden,Gören, "kim bu mu hasta, hadi canım!", der geçer.Tutmak isteseler de, tutamazlar elinden,"Beni anlamazsınız, imkanı yok!" der geçer. Rüya içi...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Vesvese

Yaşayan bir ölüyüm, yürüyen bir cenaze,
Baktığımı göremem, gördüğüme bakamam.
"Kimler misafir olur, kimler?", bilseniz bize,
söylemek istesem de, mümkün değil yapamam.

Kimsecikler anlamaz, şu hastanın dilinden,
Gören, "kim bu mu hasta, hadi canım!", der geçer.
Tutmak isteseler de, tutamazlar elinden,
"Beni anlamazsınız, imkanı yok!" der geçer.

Rüya içinde rüya, elbet yaşanılanlar,
Bitmeyecek bir uyku, bu hissi verir sana.
Öylece O`ndan O`ndan, hani yaşatılanlar,
Hatırlatmaz ki bir an, soluk aldırmaz bana.

Yüzüp durmaktır bu iş, serap adlı denizde,
Ne bir kulaç atarsın, ne kıyıya çıkarsın.
Renkler silinir tümden, ışık kalmaz benizde,
Siyahın tonlarında, nerelere akarsın.

Öylesine de olsa, hep uykuyu istersin,
Uyku küçük ölümdür, aklının kenarında.
Soluk alıp vermeyi bir felaket bilirsin,
Keşke ölsem dedirtir, gençliğin baharında.

Bir sığınak ararsın, beni korusun diye,
Yoksa akıl başından, ha uçtu ha uçacak.
Bir sorudur zihninde, "pekala ama niye?"
Cevap bu kargaşanın idrakinde çıkacak.

Ve en nihayetinde, gerçek ortaya çıkar,
Hiç bitmese miydi?, dersin belki içinden.
Bir deniz ortasında, fırtınaya çarpanlar,
Sahile ulaşınca, dönmüştü ya sözünden.


Ankara, Temmuz 2008