Yağan Denizden Sonra 59 Saniye

23 / 6 / 2008  Pazartesi tarihinde Gamze Sürcan tarafından eklendi, 151 kez okundu...

“Gözlerim kafamdan iki tentakül uzakta. Onlar bile uzak bana. Bir evim var sırtımda. Korkuyorum toprak altından çıkmaktan. Denizi özlüyorum. Bekliyorum.Bir gün duydum ki, uzak akrabalarım varmış. Bundan anladım ki uzakta yaşıyorlar. Ama beni en etkileyen şey, onların okyanusta yaşamaları oldu. “Hani” dedim, “Şu denizin yağdığı yer?”Beni sevindire...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Yağan Denizden Sonra 59 Saniye

Gözlerim kafamdan iki tentakül uzakta. Onlar bile uzak bana. Bir evim var sırtımda. Korkuyorum toprak altından çıkmaktan. Denizi özlüyorum. Bekliyorum.
Bir gün duydum ki, uzak akrabalarım varmış. Bundan anladım ki uzakta yaşıyorlar. Ama beni en etkileyen şey, onların okyanusta yaşamaları oldu. “Hani” dedim, “Şu denizin yağdığı yer?”
Beni sevindiren cevabı almıştım. Doğruydu, oydu. Ah, okyanusta yaşamak nasıl da güzel olmalıydı. Orada vakit ne kadar da çabuk ilerlerdi kim bilir. Okyanusta yaşamak… Hayaller başlamıştı ondan sonra. Her an, ki an yavaştı benim evimde.
Pek yürümezdim ben. Sadece deniz yağdığında rahat hareket edebiliyordum. O vakit görüyordum kocaman okyanusu, denizin geldiği. Günlerim evimde denizin yağmasını beklemekle geçiyordu eskiden. Şimdi ise okyanus hayallerimle geçiyordu. An bile daha hareketlenmişti sanki evimde. “Bir vakit” diyorum. “Sadece bir vakit, az bir vakit sonra ulaşacağım”
Deniz yağmaya başlıyor bir gün yine. Çıkarıyorum kafasız gözlerimi evimden. Bakıyorum koca okyanusa. Duymasam, hiç aklıma gelir miydi daha önceden, orada, okyanusta benim gibilerin yaşadığı? Belki ben de ordan düşmüştüm buraya! Kesinlikle öyle olmalıydı.
Gözlerim vücudumdan daha yakın oraya. Hareket ediyorum, ulaşmak için ona. Biliyorum yolu. Ağaçların büyüdüğü yön, gideceğim taraf. Başlıyorum bir ağaç boyu yürümeye ama sorun daha orda başlıyor, duruyorum. Bir ağaç boyu yakın mı ki oraya, yakın mı okyanusa? Ağaç bittikten sonra nasıl gideceğim? Belki de ağacın tepesine çıkacağım ve hani şu kara devasa yaratık, ürkütücü sesiyle gaklayan okyanus canavarı, beni bir süzülüşle midesine indirecek. Hayır yol ordan değil, en azından onun midesinde gitmek istemiyorsam okyanusa. Ama böyle de olmuyor. Gidemiyorum yukarıya.
Bu sefer başlıyorum ben de dümdüz, gidebildiğim, gidebileceğim kadar ileri, yürümeye. Yürüyorum ki durmadan, çabucak ulaşmak için okyanusa, yukarıdaki değil ama yolun sonundaki okyanusa. Kim söylemişti hatırlamıyorum ama biliyordum, orada, yolun sonunda gerçekten bir okyanus vardı. Belki de kimse söylememişti, kendi kendimi inandırmıştım ve sonra da bunu yaptığımı unutmuş, gerçek sanmıştım varlığını. Ama böyle bir şey olamazdı. Biliyordum sonuçta. Kesinlikle doğruydu! Bir okyanus vardı orada.
Devam ediyordum yürümeye. Gözlerime damlayan suları seviyorum minnetle. Yağan deniz de olmasa nasıl ulaşabilirdim okyanusa.
O kadar uzun vakit yürüdüm ki, sonunda gördüm! Okyanusu gördüm. Yukarıdaki değil, yolun sonundakini hem de! Ah beni engelleyen ağaçların tepesiyle okyanus arası! Şimdi çıkmıştı burada da kumlar. Sonsuz küçük kum tanesi! Her yanıma yapışan! Bu bir mümkünsüzlük!
Ah yağan deniz bile yardım edemiyor, gidemiyorum. Varacağım biliyorum, ama olmasa şu kumlar bi de!
“Ne kadar güzel!” diye iltifatta bulunuyor okyanusa bir ses, gözlerimle yukarıdaki okyanus arasından.
O an oluyor her şey. Hiç beklenmedik ansız bir sesle evim yıkılıyor. Aşamadığım kumla bir oluyor vücudum. Kocaman bir dalgayla okyanus beni içine çekiyor. Zamanın sonsuzluğunda, farkındalığın bittiği anda, cennet kadar güzel okyanusta, cennetimdeyim artık. İkisi arasındaki vücutsuzluk, varacağım yeri değiştirmemişti. Bu, ne kadar da güzeldi!