Yahya Kemal`i Anıyorum

(02.12.1884 - 01.11.1958)

Tıpkı  o şiirinde dediğin gibi:

"Demir almak günü geldiğinde zamandan,

alıp götürmüştü seni  o sessiz gemi

çok sevdiğin o güzel istanbul`undan."

Sen, istanbul`un Yahya Kemal`i

Sen, en büyük istanbul şairi...

Hatırlarım bugün gibi 1958`i:

Lise üçteydik, bir edebiyat dersi.

Vedia Altıok, edebiyat öğretmeni,

sınıfa girdi, üzgün ve gözleri nemli:

"Bugün yola çıktı o sessiz gemi,

o gemide giden benim öğretmenimdi."

Sen, istanbul`un en büyük seveni

istanbul senin şiirlerinde güzeldi...

Ve de yola çıkmadan biraz önce

dilinden döküldü birkaç hece:

"Ölmek kaderde var,

yaşayıp köhnemek hazin.

Buna bir çare yok mudur

Ya Rabbelalemin ?

Ve düşünür insan bunu gizlice,

ama ne yazık ki  yok, yok buna çare...

Sen, en çok istanbul şairi,

Sen, en çok istanbul şiirli...

Sen tek yolcu, o tabutla almıştın yol,

o gidişte kalkmamıştı ne mendil, ne de bir kol...

Binlerce kişi  dualar etmişti sana bol bol,

ağlamıştı  arkandan tüm sevenlerin ve bütün istanbul...

Biçare istanbul, ayrılmıştı en büyük  seveninden.

Biçare istanbul  bilmez ki artık  dönmeyeceksin sen.

Her giden gibi sen de memnunsun ki yerinden,

nice yıllar geçti  dönmedin seferinden.

Sen, en büyük istanbul şairi

İstanbul`un Yahya Kemal`”

İstanbul  senin şiirlerinde güzeldi...