Yalancı Kaldığı Yerden35

Susmuştu sert tepkim karşısında Ceylan...Acaba bizi bu halde gördü mü...Tepkisi ne oldu diye düşünürken,içeri girdi bir tanem...Hiç birşey olmamış gibi rahattı.
        -Nasılmış benim canım. diyerek öptü,kokladı.Ceylanın tedirgin bakışları altında...Ben de daha çok onun tepkisini anlamaya çalışıyordum.İşte şimdi kıyamet koptu kopacak diye beklerken renk vermiyordu eşim.Hatta öyle bir laf etti ki,her şeyin farkında olduğunu imalı olsa da söylüyordu.Bizim mahçup halimizi göre göre...
        -Sabah biraz erken gelmiştim,mışıl mışıl uyuyordunuz,kıyamadım uyandırmaya.Uyanmanızı bekledim dışarda...Bu söz odaya bomba gibi düşmüş ve her şeyi tuz buz etmişti sanki.Nutkumuz tutulmuştu.Hem de utanmıştık.Ceylan ve ben...Gerçi yaptığımız utanılacak bir durum değildi aslında...Sohbet ederken uyuyakalmıştık.Ama görüntü hoş değildi eşim açısından.Çünkü Ceylanda benim yatağımda uyumuştu.Ama eşim bunu bile problem etmiyor görünüyordu.Bu da beni kahrediyordu.Ona haksızlık yaptığım düşüncesi iyice içimi kemirir olmuştu...Belki kızsa,bağırsa,isyan etse bu kadar vicdan azabı çekmeyecektim...Ama bu kabullenmiş tavırları yok mu,içimde bir sızı olmuştu... Susmuştuk ,hani sözlerin hitam bulduğu yerde tavırlar,gözler konuşurmuş ya...Tavırlarımızla, mahcubiyetimiz ele veriyordu bizi...Ama eşimin olgunluğu ve olayları büyütmemesi,belki de ona karşı olan sevgimin bir kat daha artmasına,hayranlığıma vesile olmuştu...
        Onun bu olgunluğu gerçekte korkutsa da biraz olsun rahatlatmıştı beni .Özellikle Ceylana karşı tavrının pek de korkutucu olmadığını görmek korkularımın yersiz olduğunu gösteriyordu.Dahası Ceylanla sohbete bile başlamışlardı.Ceylan gitmek için müsade istemiş,birlikte dışarı çıkmışlar ,yolcu etmişti eşim.Ceylanı yolcu edip dönen eşim,
         -Eee,Kürşatcığım nasılsın bakalım...bensiz bir gece geçirmek nasılmış...
         -Seni aramadım desem yalan olur.Ama yalnızlıktan ve kabuslar görmekten Ceylanın gelmesiyle kurtuldum.Sabaha kadar sohbet ederken uyuyakalmışız...Hem Ceylana sen haber vermişsin.
         -Evet,ben haber verdim.Dahası yanında kalmasını rica ettim...Sağolsun kadıncağız kırmadı beni de gönül rahatlığıyla uyuyabildim evde...
         -Evet Ceylan söyledi senin istediğini de...
         -Eee,de'si ne,sakıncası mı vardı...Seni Ceylana emanet etmeyeceğim de kime emanet edeceğim.
         -O değil de,beni asıl düşündüren,onu kabullenmen...Kırıp,dökmemen.
         -Kırıp döksem,çağırıp bağırsam birşey farkedecek miydi...birbirimizi incitmekten öteye gidecek miydi...Belki beni bu hareketimden dolayı aciz olarak görebilirsin ama benim yapmaya çalıştığım yuvama sahip çıkmak...Ha ,bu şu demek değil.Herşey eskisi gibi olacak...Hayır,bir karı koca ilişkisinden çok belki aynı mekanda yaşayan iki dost olarak devam eder birlikteliğimiz...Taa ki ilişkiler normalleşinceye kadar.... 
        -İlişkilerin normalleşmesinden kastın nedir,biraz açar mısın...
        -Sen sanıyor musun ki,benim hiçbir şeyden haberim yok,aksine aranızdaki herşeyi biliyorum,Ceylanla senin ve hülyayla senin...susmuştu bunu söyledikten sonra.kısa bir suskunluktan sonra devam etti,
        -Evet,ilk günden beri gelişen tüm olayları biliyorum...hatta başlarda Ceylanın tavırlarına karşı direndiğini,yuvanı koruman adına verdiğin mücadelelerini...Ama buraya kadarmış demek ki...aşkın önüne geçmek mümkün değilmiş bunu anladım sonunda ve mücadele etmekten vazgeçtim...Biliyorum ki mücadele ettiğin kişi ya da duygu seninse mücadele edersin...Ben emanetçiydim,emaneti sahibine devrettim istemesem de...Bundan sonra bana düşen aşkınıza saygı duymak...Birlikteliğimiz ve yuvamız,o da kaldıysa sadece çocuklarımızın hatırına devam edecek...Son sözü söyledikten sonra bir köşeye çekilmiş için için ağlıyordu...Gözünden pul pul yaşlar akıyor,her damlası yüreğime düşen bir kor gibi içimi yakıyordu...Yanıma çağırdım,önce gelmedi...ısrarlarıma dayanamayarak yaklaştı yanıma,ürkek ,korkmuş bir kedi masumiyetiyle başını göğsüme dayadı,ağlaması devam ediyordu...Saçlarını okşadım,öptüm...göz yaşlarını sildim,söyleyecek söz bulamıyordum,Her şey güzel olacaktan başka...
      Kendim de inanmıyordum herşeyin güzel olacağına...bunca yaşanmışlık ve çözümsüzlükten sonra...Kırılan kalpler düzelebilir miydi bir çırpıda...Kırmak o kadar kolay ki.Bir söz,kaba bir davranış ve herşeyini sana adamış bir insanı bir eski aşk oyunuyla kırmak mümkündü de,acaba onun kalbini kazanmak bu kadar kolay mıydı...Kendimden iğrendim bunları düşününce...Tanrının canımı alması için ,hem de hemen dualar ettim.Hani derler ya kötüler uzun yaşarmış,galiba ben kötüyüm.Kötü biriyim ki etrafıma hep acı veriyorum.Buna hakkım yok,yok diye sesli düşünmüşüm ki,eşim kendine geldi bu son sözümle...