Yarım Kalan Hayat
artvinın bir köyünde dogmuşum.2 erkekten sonra bir kız çocukları olması aylemi çok mutlu kılmış.aynaya bakıyorum ve kendime iyiki dogmuşsun diyorum.38 yıldır karnımda taşidıgım idrar torbasiyla ve 17 yıl önce kesilen ayagimla,takılan purotezle hayata sımsıkı tutunmuşum.70 cıvarında ameliyet olmuş.diyer ayagimda belki kaybetme durumumda var.böbreklerimde sorunlar ölenedek ameliyatlar ve iyleşmesı mumkun olmayan hastalıklar.dogüştan yaşananlar bunlar.hiç okulla gidemedim.ben okumak isteyimi yenemedim ilk ve orta okulu dişardan okudum.liseye paşladım ameliyat yüzünden yarım biraktım.yetınmedim iş istedim işe başladım.13 yıldır çalişiyorum ama bedenimdeki agirilardan dolayı malülen emekli olmaya karar verdim.günler aylar yıllarca hastanelerdeyken ve ölenedek tedavim sürerken halla hayata sıkı sarılıp yaşamak isterken.1 yıl önce evlenip yaşam mucadelesi verirken yüzümden tebesüm hiç eksilmezken.küçücük şeylerden mutlu olmasını bilen ben.küçük şeyleri sorun edenlere soruyorum anormalmiyim ben.çocuklugunu kaybetmiş gençligini hiç yaşamamiş,yeri geldiginde aç kalmiş.benim gibi binlerce insan varken neden yaşama küsmek mutsuzlık nedir bu kın nefret hayatan zevk almamak.
Özel Arama
