Yaşamak Ölümü Fark Etmektir

17 / 5 / 2008  Cumartesi tarihinde Remziye Uludağ tarafından eklendi, 122 kez okundu...

“İstanbullular ya da İstanbul’da bulunmuş olanlar bilirler.Zincirlikuyu mezarlığının kapısında ‘Her canlı ölümü tadacaktır’ yazar.Doğrusu kimi insanlar bu yazıdan hoşnut değillerdir.Orası ayrı bir mevzu.İşte o yazı hayat koşuşturmasında bize öylesine hatırlatır ki ölümü,ölümüzü; kim bilir belki de farkında olmadan bizi yaşama ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Yaşamak Ölümü Fark Etmektir

İstanbullular ya da İstanbul’da bulunmuş olanlar bilirler.Zincirlikuyu mezarlığının kapısında ‘Her canlı ölümü tadacaktır’ yazar.Doğrusu kimi insanlar bu yazıdan hoşnut değillerdir.Orası ayrı bir mevzu.İşte o yazı hayat koşuşturmasında bize öylesine hatırlatır ki ölümü,ölümüzü; kim bilir belki de farkında olmadan bizi yaşama bağlayıverir.Sakın bu yazı nasıl insanı yaşama bağlar? Sorusunu sormayın.İlle de soracak olursanız size ölümü ve yaşama sevincini ilmek ilmek dokuyan bir şairimizden bahsedeyim.Çoğunuzun aklında aynı isim belirmiştir: Cahit Sıtkı Tarancı. Evet ondan bahsedeceğim.Onun şiir dünyasında dolaşıp ölüm ve yaşamı bir pencereden seyreyleyelim:
Cahit Sıtkı ölümün farkında olan onu yanı başında hisseden bir şairdi. ‘Gün eksilmesin penceremden ,Paydos,Abbas,Otuz beş yaş’ şiirlerinde ölümü dokuyan şairimiz ‘Robinson, Müjde’ şiirlerinde yaşama umutla bakıyordu.
Pişmanlıkları,özlemleri de vardı ‘yaşamak istiyorum gençliğimi yeni baştan’ derken
Ama o ölümü biliyordu, biliyordu ki böyle diyordu:

Neylersin ölüm herkesin başında
Uyudun uyanamadın olacak
Kim bilir nerede, nasıl, kaç yaşında
Bir namazlık saltanatın olacak
Taht misalli o musalla taşında

Nasılda birbirini tamamlıyor farklı şiirleri aynı tadda, bakın:

Yaş ilerliyor... Artık geçti bizden;
Kişi ev bark edinmeli vakitken.
Gün gelince biz değil miyiz ölen?
Cenazemiz yerde kalmasın dostlar

Peki ya yaşama sevinci; o değimli ki ‘İbadet gibi bir şey teneffüs etmek’ diyen

‘Her mihneti kabul etmek’ yaşamak için ,duası kabul mu oldu ne ölümünden kısa süre önce dilini annesinden öğrenecek duruma düşmüştü.Ama Cahit Sıtkı umutlu yarınlara, çocuklara umutlu…

‘Müjde’liyor ki:
‘Düşle gerçek beraber olacak’

Ya ‘karanlıktaki hazinesindeki’ gibi mi bugün düşledikleri:

Karanlığa sevgiyle baktığım gece gördüm
Hala o güven sevinciyle uçmakta gönlüm
Süründüğümüz bu çamur deryasından uzak
Bu yerlere uğramamış bir bahar içinde
Gerçekten cennet misali bir dünya kuracak
Gürbüz nesiller büyüyor sağlıklar içinde

Çocuklarımız torunlarımız var içinde


Cahit Sıtkı ölümü bir soluk kadar yakında hissettiğinden yaşama sevinci ile doluydu her şeye rağmen.Şimdi ben nasıl diyeyim ölüm başka yaşamak başka…

Ahhh! Cahit Sıtkı Tarancı özledik seni senin Cami-i Kebir Mahallesi`ndeki o bahçeli, havuzlu evdeki mesut günlerini ve anneni özlediğin gibi…