 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
Yaşasın DelilikYaşasın DelilikAdım Deli Duygu ya çıktı kızmıyorum ,aslında gülüyorum bile bana zarardan çok faydası var bu deliliğin.. Yanımdan geçen çocuklar çekinerek, uzaktan geçerek gösteriyorlar saygılarını.Okuldayken verildi bana bu Deli Duygu payesi.. Başkalarından farklıydım yani kızdan çok erkek çocuk gibiydim kavga eder dugularımı açıktan bağırır gösterirdim öğretmenlerim beni sevmezdi problem çocuktum.. Evimde sürekli itilen kalkılan zorla çalıştırılan asla sevilmeyen bir çocuk.. Ailem uzak bir yerlerden gelip yerleşmiş istanbul a .. Beşiktaş ın dar sokalarından birinde bir apartmanın bodrum katında oturuyorduk karanlık ve kötü kokulu iki oda bir daire.. Biz üç kız, anne ve babamız.. Annem hep merdiven temizliğine giderken benide götürürdü. Annemin süpürgelerini, kovalarını taşırdım. Sonraları bende silip süpürmeye başladım.. Ama nefret ederdim bu işten küçücük elerim yarılır, çatlardı sabundan sudan.. Yanımdan geçen apartıman sakinlerinin çocukları ya acıyarak ya aşağılayarak bakarlardı bana.. Bu okulda da böyle devam etti temiz, güzel ,bakımlı kızların yanında pejmürde ve pistim giysilerim uygun değildi saçlarım pırasa gibi hep sarkardı pasaklıydım.. Beni oyunlarına almazlardı sevmezlerdi işte.. Ayrıksı bir şeydim ben olayların farkına vardıkça hırçınlaşıyordum çirkefleşiyordum.. Kiminin simidi alıyor, kiminin saçını çekiyordum çok gülüyordum içimden.. onlar beni yaralayamıyor ben onları yaralıyordum işte... Annem aldığı her kuruşu babama götürüyor babamda camii ile eve arasında gidip gelirken işte bizi aç bırakmıyordu.. Daha sonra ablalarım yatılı işler buldular artık eve gelmiyorlardı ama paraları alınıyor babamın cebine gidiyordu..Arda geldiklerinde de hesap soruluyordu- bu kadarmı aldığınız sakın babadan saklamayın ha.. bak taş olursunuz.. onlar saftı inanıyordu bense gülüyordum orta ikiye geçtiğim yıl -artık okula gitmeyeceğim dedim anneme. Annem üzüldü başını yere eğdi- Duygu oku bak benim halime dedi güldüm –anne ben aptalmıyım senin gibi olacağım senin haline düşeceğim.. Annem çok üzldü ben okula gitmeyince ama ben menundum.. sokalar da sahiller de geziyor geçici de olsa arkadaşlar ediniyordum.. Semtin ne kadar asi, serseri takımı varsa arkadaşım olmuştu.. Sigara içiyor, bira içiyor, arada çalıyorduk her çaldığımızıda kendi aramızda paylaşıyorduk.. Bazen mezarlıklara gidiyor gelenlerden para istiyorduk vermeyenleri korkutuyor tehdit ediyorduk.. yavaş yavaş bir şeylere bulaşıyordum suç işlemeye bayağı yaklaşıyordum ama yinede kendimi korumayı biliyordum.Babamla aramız müthiş açılmıştı sokak f... olacaksın evde otur benim başımı belaya sokma diyordu sık sık.. Ben daha onlar uyurken fırlıyordum sokağa benim gibi işsiz güçsüz parasız yarı delileri bulmaya.. Çokta başarılı oluyordum o kadar pasaklı ve çirkindim ki aklıma kız olduğum bile gelmiyordu.. Sanırım benimle dolaşan oğlanların da aklına kız olduğum gelmiyordu beni öyle kabıul etmişlerdi. Sahilde oturuyordum henüz kimse gelmemişti bizim gruptan; yanıma bir genç oturdu sıkılgandı .. Sonra bana baktı.. –seni hep görüyorum bu saçların neden darmadağın pırasa gibi salkım saçak dedi- sana ne benim saçlarımdan deyince- bak yanlış anlama ben kuaforum istersen saçlarına düzen veririm deyip gülümsedi.. Konuştuk hoşuma gitti bana yerini söyledi -akşamdan sonra gel .. dedi.. Gitmeyeceğimi biliyordum.. ama gittim önce saçlarımı yıkadı sonra kesti ve birden durdu -Duygu gel sarıya boyayalım saçını daha hoş olursun bak ela gözlerinde var kıza benzersin dedi düşündüm ben kıza benzemek istiyormuydum kii onaltı yaşındaydım artık acaba kız olma zamanımıydı? Yinede merak ettim sarı saçlı olmak nasıl bir şey diye –Adnan boya dedim ve güldüm Adnan saçlarımı sarıya boyadı.. güzel olmuştum bunu fark ettim.. Adnan birazda giyim al kendine Duygu bak harika oldun dedi.. Beni kendine çekerek uzun uzun öptü..ilk öpüşmemdi ve çok hoşuma gitmişti doğrusu Babam yeni halimi görünce çıldırdı anneme bu kız o... olmuş senin yüzünden serbest bıraktın, şımarttın diye bağırdı kavga çıktı evde.. Ama dinlemedim ki.. Artık kendime bakıyordum annemin ablalarımın apartıman lardan topladığı eskileri karıştırıyor nisbeten iyi olanlarını buluyor temizleyip ütüleyip giyiyordum ve her gece artık Adnan a uğruyordum.. Adnan bana biraz çekidüzen veriyor ama karşılığınıda alıyordu aslında ,ikimizde alıyorduk ne yalan söyleyeyim kiii. Bir akşam gittiğimde- Duygu sana iş buldum çalışırmısın dedi.ne işi Adnan -hani şu ünlü dansöz Mona varya o köpeğine bakacak yatılı birini arıyor iyide para variyor aklıma sen geldin dedi..-ben çalışmak istemem ya babam alıyor herkesin parasını dedim güldü..-aman hepsini verme birazını kendine sakla yiyeceksin içeceksin yatılı olacaksın evinden uzaklaşacaksın daha ne? Düşündüm haklıydı tek kötü tarafı artık Adnan ı istediğim gibi göremeyecektim.. Harika bir dariresi vardı Mona nın.. köpeğin bile ayrı odası vardı, bayağı kocaman bir şeydi Kont.. Mona bana köpeğini anlattı ne zaman yemesi gerektiğini ne zaman gezmesi gerektiğini herbir şeyini... Aşı kartını da elime tutuşturdu veterinerinin telefonunu ve adresini de. Ben ne aşı olmıuş ne doktora gitmiştim hayatımda... Benim için yeni bir hayat başlamıştı. Sokaklarda zaman geçirmiyordum artık kontun gezme saatleri beliydi elimde bir zincirle kocaman bir köpekle dolaşmak garip geliyordu ama kısa zamanda alıştım yeni hayatıma.. Arada eski arkadaşlarımı görüyordum ama bana yüz vermiyorlardı artık yada alay ediyorlardı.. Aldırmamayı öğrenmiştim gülüp geçiyordum gerçekten rahattım karnım minnetsiz doyuyor ve çok zamanım oluyordu, kendime bakmaya televizyon izlemeye dvc de flimler izlemeye müzik dinlemeye.. Bazen Mona yeni fugurlerine evde çalışır benimde seyretmeme izin verirdi.. bende öğreniyordum biraz kalça biraz kol atmayı.. yeni hayatımı sevmiştim evimden çok rahattım.. Uzun bir turneye çıktı Mona bana da- evde kal Konta bak sana güveniyorum dedi.. hergun telefon ediyor Kontu soruyordu benim annamele babamın aklına beni sormak hiç gelmiyordu nedense.. Sadece ayın birinde maaşımı almak için gelirdi annem ben gidemezsem çok içerliyordum bir köpek kadar değerim yoktu ... Kontu kıskandığımı farkedince çok şaşırdım.. Kontu gezdirmeye çıktığım bir gün Adnan a uğradım -askere gidiyorum dedi.. çok üzldüm hayatta bana sevgi gösteren tek insandı Adnan ondan ayrılmak istemiyordum ama çaresiz.. -bu gece Mona nın evine gel turnede dedim – tamam gelirim dedi ve geldi.. Bira almıştım o da sıgara getirmişti hani içinde şu madde olan sigaralardan .. müzik açtım bir şeyler yedik, bira içtik o sigaralardan içtik ve ben o gece ilk kez gençkızlığıma veda ettim Mona nın yumuşak ve hoş kokulu yatağında.. Bu birkaç kere daha tekrarlandı ve Adnan gitti sana yazarım adresimi veririm dedi giderken.. Aradan üç ay geçti; Adnan dan haber felan yok ikide bir eski çalıştığı yere gidiyorum yok diyorlar haber yok.. Sonra biri anlattı Adnan köyünde evli çocuğu bile var askere değil köyüne döndü dedi.. yıklımıştım midem bulanıyordu ilk defa orada kustum.. neredeyse bayılacaktım .. aslında biliyordum tam üç aydır gecikiyordum göğüslerim şişmiş kocaman olmştu.. Korkuyordum kime anlatabilir kime söyleyebilirdim ben galiba hamileyim diye.. Mona nın eski korselerinden birini buldum giydim üstünüde sıkıca ama sıkıca sardım bir bezle nefes alamıyordum içimdeki bebek boğulur ölür sanıyordum.. Uykum geliyordu kötüydüm inliyordum çareler arıyordum bu bebekten kurtulmanın çarelerini öylesine yalnız öylesine umutsuz ve öylesine kimsesizdim kii... Mona beni çağırdı –Duygu ben yurtdışında anlaşma yaptım iki yıllığına kontu bir köpek çiftliğine bırakacağım evi kapatacağım sen yarın gidersin al buda paran birazda fazla verdim sana dedi.. Donmuş kalmıştım evde bu durumumu nasıl saklayacaktım.. ya annem farkederse.. Ama çaresizdim eşyalarımı ve bana verilen parayı aldım baba evine döndüm.. Elbette iyi karşılanmadım böyle iş bırakılırmı şimdi ne olacak biz zaten geçinemiyoruz diye söylendiler bana içimden sırıttım daha başınıza geleceği bilmiyorsunuz diye.. Günler geçiyor içimdeki şey yani bebek altıaylık oldu hafif hafif hareketlendi hala kimse farkında değil aslında akıllı uslu oldum evde iş yapıyorum, yemek yapıyorum anneme babama iyi davranıyorum hep umut ediyorum ki beni anlayıp afederler sokağa felan atmazlar düzeldiğimi akıllandığımı görünce... Her banyoya girişimde kapıyı kilitliyorum evde kimsenin olmadığı zamanları seçiyorum.. Bu gün annemde yok evde banyoya girip oşey hala içimdemi duruyormu diye bakmak istiyorum o telaşla banyoya girdim karnım dahada büyümüştü korse sıkmak felan saklamıyordu artık onu.. Ne yapacaktım ben nasıl gizleyecek nasıl doğuracaktım bu bebeği Onudan nefret ediyordum sevmiyordum hayatımı kartmış beni mahkum etmişti bu eve..Birden banyonun kapısı açıldı annem.. kendimi saklayamadım annem faltaşı gibi açılmıuş gözlerle bana bakıyordu.-gözün kör olsun Duygu bu ne? Bunu nasıl yaptın şimdi baban ikimizide öldürecek diyerek saçlarını yolmaya başladı.. bende ağlıyordum –anneciğim bana yadım et beni kurtar anne beni bu şeyden kurtar diye ağlamaya başladım.. annem tüm hıncıyla bana vurdu vurdu saçlarımı çekti.. Hiç acıması yoktu tek acıdığı düşündüğü kendi hayatıydı babamın korkusuydu... Annem hemen babama söyledi hiç saklamdan beni hiç korumadan.. Babam bana öyle kötü baktı ki ezildim ufalandım haklıydı biliyordum.. Elinin yettiği kadar vurdu bana ;yerlerde sürükledi sesimi çıkarmadım ağlamadım bile..Bir ara çok şaşırdım hiç farkında değildim ama karnımı korumaya çalışıyordum.. oysa onu istemiyordum bile.. Babamın hırsı geçince beni içerideki odaya kapattılar _artık burada yaşayacaksın salona gelmek yok, bize görünmek yok, bizmle yemek yemek yok, misafir gelince çıkmak yok dediler.. ve sözlerini tutular, bana arda biraz ekmek biraz su verdiler.. Annem birkaç defa bir elma bir portakal felan kaçırıp verdi babamdan habersiz, yinede kıyamıyordu bana annelik işte.. Artık gunum doluyor beni salona çağırdılar babam her zamanki yerine kurulmuş elinde tesbih çekiyordu- anlat buna kadın ne yapacağını dedi annem bana bakmaya çekinerek zayıf bir sesle-Duygu sen zamanın gelinece hastaneye gideceksin orada doğru bilgiler vermeyeceksin kocam askerde resmi nikahımız yok aniden sancılandım anam köyde evrakımı getirecek diyeceksin ,çocuğu doğurup biraz iyileşince hastanede bırakıp kaçacaksın dikkat et çok konuşma kendini kimseye tanıtma biz böyle karar verdik dedi.. EE işte planda yapmışlar; yine iyiler beni atmıyorlar.. Attıkları sadece istemeden onları dede nine yapan torunları.. Aslında güzel plan bende bu şeyden kurtulurum; tam bu anda içimdeki bana bir tekme vurdu birden içim sızladı o bir canlıydı, bir insan.. Hastaneye girdim sancım vardı ağlıyordum hatta bağırıyordum – bana yardım edin ölüyorum.. ölüyorum diye.. Hemen ilgilendiler beni alıp muayene ettiler -çabuk çabuk çocuk geliyor deyip bir sedyeye koydular doğum odasına götürdüler.. korkunç acılar çekiyordum sonunda bebeğin sesini duydum ilk kez ağladı-ne vardı bu dünyaya koşup gelecek benim hayatım zaten rezildi birde sen eklendin dedim içmden nefretle.. Beni yatağıma götürdüler sürekli soruyorlardı bende hep yok bilmiyorum anam gelecek diyordum .. Bebeğimi bulup buluştup bir beze sarmışlardı kucağıma verdiler.. –hadi emzir bebeğini dedi bir hastabakıcı bana anlamlı anlamlı bakıyordu sanki ne yapğtığını biliyorum der gibiydi.. Farkettim ki hastane personeli bana çok ilgi gösteriyor , her odaya gelen bir defa bebeği bana uzatıyor emzir diyor.... O minicik dudaklar mememi kavradıkça bir tuaf oluyor, onun ipek gibi tenini öpüyor okşuyordum.. Gözlerim doluyordu onu nasıl bırakacaktım nasıl gidecektim hastaneden .. Gece yarısını geçti hatta sabah oluyor artık herkes uyuyor bir yolunu bulup kaçmalıyım.. Son kez alıyorum bebeğimi kucağıma son kez emziriyorum , yumuşacık yanaklarını bastırıyorum yanaklarıma farkında değilim ama galiba ağlıyorum.. Üstünü örtüyorum üşümesin.. kabanımı giyiyorum başımı bağlıyorum artık hazırım; kaçacağım geride bebeğimi bırakarak tekrar dönüyorum ona bakıyorum gözlerini açıyor ne renk bu bebeğin gözleri diyorum bakıyorum tıpkı benim gözlerim dünyaya ela ela bakan gözler .. Bebeğimi oğlumu neden bırakacakmışım ki ? kediler bile yavrularını bırakmıyor besliyor; bebeğimi bırakırsam nerde benim insanlığım.. Bir an dikleniyorum kendime geliyorum bebeğimi yatağın çarçafına sıkıca sarıp kabanımın içine koyuyorum.. ve nasıl oldu bilmiyorum çıkıyorum hastanenin kapısından hızla koşarcasına kaçıyorum bir yandan da yavrumu yokluyorum nasıl diye... uyuyor yavrum hiç bir şeyden haberi yok dünyaya nasıl geldiğinden neler yaşadığından atılmasına ramak kaldığından... kapıyı çalıyorum annem açıyor beni kucağı boş görünce seviniyor giriyorum – sevinmeyin bebeği getirdim diyorum bebeği çıkarıp koyuyorum divanın üstüne bebeğim bezin içinde çıplak giysisi yok üşümüş.. moramış .. Öylesine ufacık öylesine korunmasızki.. Babama dönüyorum-sana verdiğim paralardan vereceksin annem bebeğime giysi alacak diyorum –utanmadınız değilmi elaleme rezil olacağız diye az daha beni evlet katili yapıyordunuz .. sizde suçlu olcaktınız rezil olmak katil olmaktan iyi değilmi? diye bağırıyorum .. Bu bebek benim; siz şimdi ikimize bakacaksınız sonra ben hepimize bakacağım çalışıp diyorum.. Bebeğim için herşeyi yaparım.. Katil dede olmaktan kurtardım seni baba bana teşekkür et diyorum kendimi on kaplan gücünde hisesediyorum bir dokunsunlar bebeğime herşeyi yakarım vallahide billahide yakarım... Babam nefretele bakıyor bana çok kızgın bağırıyorum bebeğime bir şey yaparsanız onu atarsanız verirseniz hepinizi yakarım! evinizi yakarım! benim bebeğim.. benim bebeğim.. susturuyorlar beni.. Babam; para çıkarıyor elleri titreyerek cuzdanından anneme veriyor –alın bu çocuğa bir şeyler.. yarın nufusunu da bize çıkarırım diyor.. Yaşasın delilik hem benim hem bebeğimin hayatını kurtardı J)) parmis Güneşin_kızı
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
Aralık
5
Aralık
5
Aralık
5
Aralık
5
Aralık
5
Mart
26
Mart
26
Mart
26
Mart
23
Mart
23
Mart
5
Mart
5
Mart
20
Mart
10
Mart
26 |
 |
 Site Menüsü
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
