Yaşayabilemeyenler !

24 / 5 / 2008  Cumartesi tarihinde Ümit Coşkun tarafından eklendi, 236 kez okundu...

“Ahmetin gözü dönmüş gibiydi.Artık kendine hakim olamıyordu.Kafasına koymustu, bu işi bitirecekti.. Köy çeşmesinin karşısında pusuya yattı.Bir kaç saat sonra elinde güğümle ayşe göründü.Tek amacı çeşmeden biraz su almaktı.Ama birazdan karşılaşacağı tehlikenin farkında bile değildi.. Ayşe çeşmeye eğildi ve su doldurmaya başladı.Ahmet de yavaş yava...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Yaşayabilemeyenler !

Ahmetin gözü dönmüş gibiydi.Artık kendine hakim olamıyordu.Kafasına koymustu, bu işi bitirecekti.. Köy çeşmesinin karşısında pusuya yattı.Bir kaç saat sonra elinde güğümle ayşe göründü.Tek amacı çeşmeden biraz su almaktı.Ama birazdan karşılaşacağı tehlikenin farkında bile değildi.. Ayşe çeşmeye eğildi ve su doldurmaya başladı.Ahmet de yavaş yavaş harekete geçmeye başlamıştı.Usulca yaklaştı.Birden ayşenin koluna yapıştı.Ayşe korkuyla sıçradı. ``sen miydin ahmet abi korkuttun beni`` dedi. ``korkma benim sana yardım etmeye geldim`` diye karşılık verdi ahmet. Ayşeyi ürkütmemek için yumuşak davranıyordu. ``abbanlar nasıl? çoktandır görüşemiyoruz`` gibilerinden muhabbet açmaya çalışıyordu ahmet. ``çok şükür iyiyiz ahmet abi iş güç uğraşıyorlar işte`` dedi ayşe. Ayşenin elindeki güğüm dolunca ahmet hemen müdahale etti; ``sen bırak ben taşırım eve gidiyorum zaten.`` ``hiç olur mu ahmet abi bırak ben taşırım`` diye ayşenin reddetmesine rağmen ahmet bir çırpıda ayşenin elinden güğümü kaptı ve yola koyuldular...
Bir süre hiç konuşmadan yürüdüler.Tam ahmetlerin bahçe evinin önünden geçerken; ``evdeb bir kaç eşya alama lazım gel onları alalım sonra yola devam ederiz`` dedi ahmet. ``tamam ahmet abi`` diye karşılık verdi ayşe. Ahmetlerin bahçesinin içinde gözlerden uzak bir evdi bu.İlk önce ahmet kapıyı açtı ardından ayşe de içeriye girdi.Ayşe etrafa bakarken ahmet birden kapıyı kilitledi!Bunu fark eden ayşe ürkek bir sesle; ``ne yapıyorsun ahmet abi neden kapıyı kilitledin?`` diye soru. Ahmet çıldırmıştı. Ağzından salyalar akıtırcasına bağırıyordu; ``bırak artık bu abi laflarını.Ne abisi.Ben senin için ölüyorum!Her gece rüyalarımı süslüyorsun.Çıkar yolu yok benim olacaksın.Ya güzellikle ya da zorla!`` Ayşenin gözlerindeki korku ta yüreğinden geliyordu.Titremeye başlamıştı.Abi dediği adam ırzına geçmek üzereydi! ``ahmet abi yapma`` demeye kalmadan bir anda kendini ahmetle cebelleşirken buldu ama ne fayda ki bu direniş çok fazla sürmedi, süremedi.. Ahmetin gücünün karşısında ayşeninki sonuçsuz bir çırpınıştı.Ve sonunda kazanan ahmet oldu.Ayşe hıçkırıklar içinde ağlıyordu.Ahmet işini bitirip gitmişti.Ama ayşe saatlerce oturduğu yerden kalkamadı.Sadece ağlayabiliyordu.Olanlar tazeydi ve gözünün önünden gitmiyordu.Ve düşünüyordu; ``ben napıcam şimdi?``
O günden sonra ayşe eskisinden çok farklıydı.İçine kapanmıştı.Her an gözünün önünde o olay vardı.Nereye baksa onu görüyordu.Kızındaki değişikliğin farkında olan hatice bir yolunu bulup bunun sebebini öğrenmeye çalışıyordu.Ne olmuştu da hayat dolu, neşeli kızın yerine böylesine hayata küsmüş biri gelmişti.Ayşeye yavaş yavaş yaklaşıp ona farkettirmeden bu sorunun cevabını arıyordu sürekli.Ama ayşe annesinin niyetini anlamıştı bile.Aslında gerçeği söylemek istiyordu da ama olacaklardan korkuyordu.Bir gün ayşe yine odasında ağlarken annesi aniden odaya girdi.Bundan daha iyi bir fursat olamazdı.Hazır bu vaziyette yakalamışken bu olayın üstüne gitmeliydi.Ve hatice de aynen öyle yaptı.Artık daha fazla sabrı kalmayan ayşe ağlaya ağlaya annesine herşeyi anlattı.Hatice duyduklarına inanamadı.Büyük bir şaşkınlık içindeydi.Ve bir o kadar da öfke! ``bunu babana söylemeliyim`` dedi.Ve hışımla yerinden dogruldu.Sert bir kapı sesinin ardından oda büyük bir sessizliğe büründü...
Hasan ağanın bağırışları sokak başından duyuluyordu; ``ayşeee, ayşeee !`` Hışımla odanın kapısını açtı ve uyuyan ayşenin kolundan asılarak ``kalk kızkalk çabuk duyduklarım doğru mu?`` diye bağırmaya başladı.Ne olduğunu anlayamayan ayşe gözlerini açtığında sanki babasını değil de bir canavar görüyordu.Konuşmaya yeltendi ama kelimeler boğazından çıkmadı.Bir kaç kez daha denedi ama yine hüsranla sonuçlandı.En sonunda babasının hırçın darbelerine dayanamayıp iki kelimeyi boğazından fırlatabildi; ``evet baba..`` Hasan ağa aniden durdu ve duyduğunu kavramaya çalıştı.Beyninde iki kelime yankılanıyordu; ``evet baba, evet baba..`` Sonra ayşeyi kolundan tutup duvar kenarındaki mindere itti. ``bu odadan dışarı adımını atmayacaksın`` dedi ve kapıyı kilitledi.Akşama apar topar aile meclisi toplandı.Ve yıldırım hızıyla karar verildi.Ayşe kirlenmişti.Ailenin namusunu kirletmişti.Ve bu ancak onun ölmesiyle temizlenebilirdi!Ya da onlar öyle düşünüyordu.Görev ailenin en büyük oğlu hüseyine verildi.Hüseyin aile meclisinin verdiği görevi yerine getirme bilinciyle ayşeyi alıp yola çıktı.Köyün biraz uzağında bir göl vardı.Küçükken ayşeyle orda oyun oynarlardı.Ve bu onların ordaki son oyunu olacaktı!Ayşenin sesi çıkmıyordu ama göz yaşlarına da hakim olamıyordu.Adım adım ölüme gitmek buydu.Yolun sonu, sonun başlangıcıydı!Ve artık o buna çok yakındı.Birlikte göle baktılar.Geçmişte burda yaptıklarını düşündüler.Bir an gözgöze geldiler.Ve o an herşeyin bittiği andı!Tek kurşunla sönen bir hayat.Körpecik bir bedenin yok oluşu...
Ondan geriye sadece üçüncü sayfa haberleri kalmıştı.O da töre cinayetlerine katılan yeni bir halka olmuştu.Ne ilk ne de son olacaktı.Türkiyedeki bir çok kadın gibi hor görülmüştü.Şiddetle doğmuş, şiddetle ölmüştü!Bu ülkede potansiyel katilleriyle aynı çatı altında yaşayanlardan biriydi sadece.Potansiyel katillerine ``baba, amca, abi, dayı`` demek zorunda kalanlardan.. Yaşama hakkı tanınmayanlardan.. Yani YAŞAYABİLEMEYENLERDENDİ...