Yaşıyoruz/15

18 / 3 / 2008  Salı tarihinde Lutuf Veli tarafından eklendi, 201 kez okundu...

“Köpeğin başını okşayıp sakinleştirmeye çalıştı korkularına rağmen Cengiz.Yaşamının hiçbir anında köpeğe bu kadar yakınlaşmamış hep onlara karşı soğuk durmuştu da bugün ne olmuşsa onunla çok sıcak bir ilişki kurulmuştu aralarında.Hem köpeğin sıkıntısını gidermek hem de kendi merakını gidermek adına köpeği bırakıp içeri girerken onu uyarmayı da un...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Yaşıyoruz/15

Köpeğin başını okşayıp sakinleştirmeye çalıştı korkularına rağmen Cengiz.Yaşamının hiçbir anında köpeğe bu kadar yakınlaşmamış hep onlara karşı soğuk durmuştu da bugün ne olmuşsa onunla çok sıcak bir ilişki kurulmuştu aralarında.

Hem köpeğin sıkıntısını gidermek hem de kendi merakını gidermek adına köpeği bırakıp içeri girerken onu uyarmayı da unutmamıştı,dilinden anlıyormuş gibi...``Azman sen burda bekle ben geliyorum .``derken azmanın çıkardığı ses ağlamaklı bir insan sesine benziyordu da bir iki kez hamle yapmak için yeltenen köpek çivilenmiş gibi gözlerini koridora dikmiş Cengizin dönmesini bekliyordu sanki.

Cengiz önce acil odasına girdi ,burada bir anormallik yoktu.Bir iki hasta ve onlarla ilgilenen iki tane hemşire ve doktor...Hastaları dikkatlice incelerken hemşirenin uyarısı gelmişti.``Beyefendi,birini mi arıyorsunuz...``Yok dedi Cengiz...yok bir tanıdığa bakmıştım...dışarı çıkarken gözü kapıda bekleyen köpeğe takılmıştı.Hareketsiz koridora gözleri dikmiş bekliyordu.Cengizin içine oturmuştu bu köpeğin hali...Böyle sadakati insanlarda bile görmedim...Allahın işine bak dedi kendi kendine.

Diğer yandan da neyi aradığını bilmemenin,ya da aradığı kişiyi isim olarak tanımamanın sıkıntısı vardı üzerinde.Az önce hemşire birini mi arıyorsun beyefendi derken cevap verememesinin nedeni de oydu.Adamı tanıyordu da sadece Cengiz...soyismini bilmiyordu...

Cengiz,gözetim odalarını tek tek gezdi ama aradığı kişiye rastlamadı göremedi.Bir yandan da adamın olmamasına seviniyordu,hastalar arasında.