Yaşlı Bir Adamın Yazmayan Kaleminden

9 / 6 / 2008  Pazartesi tarihinde Elif Gökdemir tarafından eklendi, 144 kez okundu...

“İncecik kumları olan adını bile bilmediğim bir kumsalda oturmuş, güneşin dost ışıklarını bedenime iştahla hapsederken, denizden bana doğru gelen nemli bir rüzgarla beraber hissettiğim duygular oldukça hoş ama bir o kadar da ürpertici�Elimde işportacıdan aldığım, mürekkebi bitmemesine rağmen benim için yazmayı reddeden kalitesiz bir kaleml...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Yaşlı Bir Adamın Yazmayan Kaleminden

İncecik kumları olan adını bile bilmediğim bir kumsalda oturmuş, güneşin dost ışıklarını bedenime iştahla hapsederken, denizden bana doğru gelen nemli bir rüzgarla beraber hissettiğim duygular oldukça hoş ama bir o kadar da ürpertici�

Elimde işportacıdan aldığım, mürekkebi bitmemesine rağmen benim için yazmayı reddeden kalitesiz bir kalemle karalıyorum bu satırları.

Bir zaman sonra yazmayan kalemimi bir kenara fırlatıp küçük bir köşeye savurduğum çivit mavisi şortumun cebinden yanımdan hiç ayırmadığım sevimli kalemimi çıkartıyorum.

Ve büyük sürpriz� Benim canım kalemim de miadını doldurmuş, birkaç kelimenin ardından, kalan son mürekkebiyle �Benden bu kadar� yazıyor buruşmuş kağıdıma ve benimle vedalaşmadan ayrılıyor yanımdan, beni bir başıma bırakıp sıradan hayatıma terk ediyor maalesef.

Ey kalemim, yıllar yılı arkadaşım bellediğim vefasız! En sıkıntılı zamanlarımda derdime derman olan, içimi döktüğüm sırdaşım! Sen de mi?

Demek artık merak etmiyorsun benim beynimin derinliklerine hapsolmuş düşüncelerimi. Özgür kılmak istemiyorsun duygularımı. Oysa biz beraber gülmemiş miydik gereksiz fikirlerime, beraber ağlamamış mıydık gözyaşlarımla benek benek kabarmış kağıda bakarak ve birlikte oturmamış mıydık rakı sofralarına? İçten kahkahalarımızı gözyaşlarına dönüştürecek acıları göğüslerken hep yanımda olan sen değil miydin sanki?

Her şeyi bir köşeye atıp sen de gitmeye karar verdin demek. Canın sağolsun be can yoldaşım! Herkes beni bıraktı da bir yalnızlık beni, bir de ben yalnızlığı bırakamadım.

Çiçekli terliklerinden kum sıçrata sıçrata yürüyen sevimli bir kızı durdurup kalem istiyorum. Baştan aşağı süzüyor beni sonra da gönülsüzce pembe, çiçekli çantasından yaldızlı çizgileri olan lacivert bir kalem çıkarıp veriyor bana.

Gülümsüyorum yeni kalemime, içten bir hoş geldin ile karşılıyorum onu. Emektar ve artık iş görmeyen kalemimi incecik kumlara kazdığım bir çukurun içine koyup avuç avuç kumla örtüyorum üstünü. Anılarım yetmezmiş gibi benden de bir parça kopararak yitip gitti işte.

Bu kaçıncı ayrılık? Vedalaşmadan kaçıncı çekip gidişleri benim sefil yaşantımdan?

Yaldızlı lacivert kalemimi üzmemek için anma merasimini fazla uzatmadan onu okşuyorum sevgiyle. Bu yitikliğin acısıyla ne satırlar yazılır şimdi. Sen de hazır mısın gönlümün bir parçası olmaya yaldızlı kalemim? Benim bir parçamı içinde hapsetmeye ve bunu heyecanlı küçük bir çocuk edasıyla saklamaya hazır mısın?

Denizden karaya doğru esen hafif meltemin, altında oturduğum palmiyenin yapraklarını okşar gibi hışırdatmasını dinliyorum büyük bir zevkle. Tam arkamdaki gösterişli villanın ön bahçesindeki renk renk zambakların, rüzgar aracılığıyla bana kadar gelen mis kokularını derin bir nefesle içime çekiyorum. Bir yandan da yeni dostumla konuşuyorum karalanmaktan yer yer yırtılmış kağıt aracılığıyla. Ve daha fazla engel olamıyorum içimden taşan duygulara. Elim, yeni dostumun da yönlendirmesiyle durmadan hareket ediyor ve yazıyor.

�Kocaman yalanlar ve anlamsız bahanelerin ardına sakladığımız ağırlaşmış, yıllar yılı farkında olmadan altında ezildiğimiz saklı kalmış duygularımız ve masum insanlara düşüncesizce mal ettiğimiz hatalarımız�
Hepsinden önemlisi şu önyargılarımız. Çevremizdekilere bir bakışımızla içimizden geçen en aşağılık duyguları kendimiz bile bilincine varmadan anlattıklarımız, gözlerinin içine bakmaya cesaret edemediğimiz ama kırmaktan zerrece çekinmediğimiz kocaman yürekler, en ufak bir pişmanlık belirtisini dahi göstermeyi şiddetle reddeden arsız, çocukça tavırlarımız�

Sınırı sonsuzluğa uzanan kusursuzluğumuz ve kendimize görev bellediğimiz, hiç durmadan şişirdiğimiz egolarımızla en amaçsız varlıklarız belki de kocaman dünyanın şu haksız ama istikrarlı düzeninde�

Biz bu değil miyiz? Hangi dürüst yürek çıkıp da inkar edebilir bunları? Hangi cesur kişi itiraz edebilir gönülden gelerek? Kendine biraz olsun saygısı kalmış hangi varlık aklayabilir kendini ve hiçe sayar vicdanını?

Hayatın iliğini emmek kadar masumdur aslında gözyaşlarımız. Yaşamın her gün bize hazırladığı kötü, acımasız ve asla önceden kestirilemeyecek sürprizler kadar masumuz inan. Büyük hatalar uğruna verilmiş devasa yeminler kadar sadık, bir anda yakana yapışan, buna rağmen senin pes etmeni sabırla bekleyen ölüm kadar şaşırtıcı ve asla kendi duygularımız dışındakileri önemsemeyecek kadar hainiz��

Geriye yaslanıp sırtımı palmiyenin eğri büğrü gövdesine dayıyorum. Yazdıklarımı en başından bir kere daha okuyorum. Kalemim de sindirmeye çalışıyor bir anda çıkıveren bu satırları.

Tam bu sırada ince bir kız sesi duyuyorum. Hafifçe dalgalanan saçları, çilli yanakları ve çiçekli çantasıyla bana kalemini veren kızı hemen tanıyorum. Gözlerimin içine doğru şaşkın şaşkın bakarak �Pardon� diyor. �Gidiyorum da kalemimi alabilir miyim?�

Bir anlık şaşkınlığın ardından içime çöken hüznü umursamadan �Elbette� diyorum ve yeni kazandığım dostumu kızın ince parmaklarına doğru uzatarak kaybediyorum.

Kız yine terliklerinden kum sıçratarak yürüyüp uzaklaşıyor. Kalemim ise ağlamaklı bir şekilde bakıyor bana. �Üzülme� diye bağırıyorum ona ses çıkarmadan, ama beni duyuyor biliyorum. Bir süre sonra görme mesafesinden çıkıyor.

İşte ben de o zaman işportadan aldığım ucuz kalemimi çıkarıp son kelimelerimi yazıyorum.

"Yine yalnızlık ve ben!"