Yeni Bir Hayat! (hissiyatları Terketmek 4)

18 / 5 / 2008  Pazar tarihinde Zeynep Sarsılmaz tarafından eklendi, 95 kez okundu...

“Yeni bir hayat, yeni insanlar, yeni görüşler... 1-2 küçük ve son derce başarısız intihar denemesinden sonra, nefes almak konusunda geçerli bir kaç sebep daha olduğuna kanaat getirdi. Yeni bir hayat! Her şeye sıfırdan başlamak... Söylemesi çok kolay. Ve çok klişe tabi ki... Ama mümkün!Hiç tanımadığı bu okulun bahçesine girerken tam olarak bunlar ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Yeni Bir Hayat! (hissiyatları Terketmek 4)

Yeni bir hayat, yeni insanlar, yeni görüşler... 1-2 küçük ve son derce başarısız intihar denemesinden sonra, nefes almak konusunda geçerli bir kaç sebep daha olduğuna kanaat getirdi. Yeni bir hayat! Her şeye sıfırdan başlamak... Söylemesi çok kolay. Ve çok klişe tabi ki... Ama mümkün!

Hiç tanımadığı bu okulun bahçesine girerken tam olarak bunlar geçiyordu kafasından. Yeni bir hayat! Her şeye lanet okumayı kestiği günlerden sonra mutlu bile sayılabilirdi. İnternette tanışıp 2 gün önce de yüz yüze görüştüğü kişiyi arıyordu gözleri okul bahçesinde. Aynı okulda oldukları anlaşılmıştı. Lise 1. sınıf öğrencisi, okulun popülerlerinden. Yakışıklı sayılmazdı ama akıllıydı, dürüsttü. Bunlar da yeterliydi zaten.

Tören sonrası herkes sınıflarına yerleştiğinde geçmişinden gelen tek kişinin yanında mutlu görünmeye çalışıyordu. İlkokul arkadaşı -tek yakın arkadaşı- ona, ihtiyacı olan en büyük şeyi kazandırmıştı: Bir dost! Onun erkek arkadaşı bulunmaz bir dosttu. Konuşacak kimse olmadığında ordaydı. Çok fazla konuşmaz ama konuştuğunda hep doğruları söylerdi. Kimsenin kendine bile itiraf edemediği şeyleri yüzüne açık açık vururdu. Her zaman en iyi olanı bilirdi. Çok nadiren görüşürlerdi ama görüştüklerinde, 1 saat dahi olsa, birbirlerinin hayatlarını değiştirecek konuşmalar yaparlardı. Sessiz sakin bir sevgi vardı aralarında. Belki de aşk. Ama iki sevgilinin aşkı gibi değil. Nasıl bir şey olduğunu kendileri de bilmiyorlardı aslında.

Arkadaşına birini görmek istediğini söyledi. Ona internette tanıştığı kişiden bahsetti. Tam bu sırada içeri giren kişi hararetle el sallıyordu ona. Yanında da 2 arkadaşı. "Gel, seni birileriyle tanıştırayımÜst dönemlerden bir kaç kişiyi tanırsan seni ezmeye kalkmazlar. Malum... Hazırlık sınıfı..." diye fısıldadı kulağına kızın. Bunu söylemek de bir nevi ezmekti zaten. Her öğrencide olan klasik dürtü! "Yeni geleni ez! Onların gözlerini korkut ki büyüyünce fazla havalanmasınlar." Ama bunu umursayacak halde değildi. Zaten bunlar küçük çocuklara göreydi. Söylendiği gibi insanlar liseye gidince büyümüyorlardı. Bu apaçık ortadaydı. Hayat, onun gibi bazı insanları liseden önce büyütüyordu. Kocaman, b,lge bir insan yapıyordu. Yaşı 14 olan küçük bir çocuk bile 70 yaşında, tüm derslerini almış, yüce bir insan gibi düşünmeye ve davranmaya zorlanabiliyordu olaylar karşısında. O da, o insanlardan biriydi. Böyle saçma şeylere gülüp geçmeyi, nerede nasıl davranması gerektiğini öğrenmişti.

Çocuğa gülümsedi ve sınıftan çıktı yepyeni ve hiç bilinmeyen arkadaşlıklara doğru. İşte okula girerken kafasından geçenler bunlardı. En doğru karşılığıyla bunları düşünüyordu. Gerçekleşmeye başlamıştı artık. Yeni bir hayat... Yeni insanlar... Her şeye sıfırdan başlamak!