Yeni Hayat

17 / 6 / 2008  Salı tarihinde Emre Ekici tarafından eklendi, 154 kez okundu...

“O zamanlar daha ben çok küçükken, evimden ayrılıp hiç bilmediğim o şehre, okumak için gittiğimde, hayal meyal ağladığım günleri hatırlıyorum. O gün yağmurlu bir gündü, otobüsün camlarına yağmur vuruyordu. Sanki camdaki o damlalar benim göz yaşlarımdı. O gece şehrin ışıkları denize aksederek parlatmaya çalışırken, bende aydınlık bir dünyaya açık...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Yeni Hayat

O zamanlar daha ben çok küçükken, evimden ayrılıp hiç bilmediğim o şehre, okumak için gittiğimde, hayal meyal ağladığım günleri hatırlıyorum. O gün yağmurlu bir gündü, otobüsün camlarına yağmur vuruyordu. Sanki camdaki o damlalar benim göz yaşlarımdı. O gece şehrin ışıkları denize aksederek parlatmaya çalışırken, bende aydınlık bir dünyaya açık kapı arıyordum.
Ama içime atmak zorundaydım. Kendimce soruyordum neden bu yolculuğa çıkmıştım.
O gün için hayatın içine doğru bir sürgün zannetmiştim. Bilemedim bir macera değil mücadele yolculuğumun başındaydım.
Ben o şehirde acılar hüzünler hasretler içinde yaşamı algılamaya çalışıyordum.
Siz düşünün siz yorumlayın…
Küçük bir çocuk üzerinde böyle ağır bir yükle nasıl acı çekmezdi.
O şehirde kimseyi tanımıyordum ve daha sonra dayanamayıp uzaklaşmak isteyecektim o şehirden.
Uzaklaştım ama hep yeni şeyler kazanmıştım. Kendimi hayatın zorluklarına sürekli hazırlayarak güçlü bir kimlik bulmuştum