Yeni Hayatlar (2)
Eve geldiğimde annem ağlıyordu.Yanına gidip gözyaşlarını silmek istedim, bağrına başımı yaslıyıp derin bir uykuya dalmak istedim...Herşeyden önce `ağlama anne` demek istedim.
Ama sadece düşüncelerinde kalıyor bazı şeyler insanın.Geldiğimi görünce `Odana git` dedi annem.Sonrada kapımı kilitledi.Duvarın dibine oturup ağlamaya başladım...Gece geç saatlerde babam geldi.Yine aynı haykırışlar başladı.Annem her bağırdığında babam daha hızlı dövmeye başladı..Dövdü, dövdü, dövdü...Kapıyı açıp öldürmek istedim babamı, açamadım.
Sabah annem açtı kapımı.Yüzü gözü yine mosmor.Yanıma geldi, `Neden kapını kitlediğimi anlıyorsun dimi Aslı?` dedi.`...Eğer kilitlemesem sende karışacaksın o kavgaya, sonra babanın bana nasıl şiddetle vurduğunu göreceksin.`Vurma baba` diyeceksin.Ama baban sanada girişecek sen böyle didekçe.Bu yüzden anlamaya çalış beni kızım...`
Haklıydı annem...Bu yüzden artık sadece ağlamakla yetineceğim kavga ettikleri gecelerde...Keşke arkadaşlarım olsaydı diye geçirdim içimden.Onlarında babaları böylemi acaba?Şimdi ne yapıyorlardır kim bilir?
Bu gece kapımı kilitlemedi annem.Erkenden yattı.Ben bir türlü uyuyamadım.Babam geldi.Nasılda içmiş..Kokusu odama kadar geliyor.Zavallı anneciğim birde onun
pis kokusunu çekiyor.
Sessizce kapımı kapattım.Sonra bağrışmalar geldi yine;
-Yine mi içtin?
-Bana bak kadın..bıktım senin şu huylarından.Ne olmuş içtiysem?
-Git başka yerde yat!Bir de senin bu pis kokunu çekmekten sıkıldım artık.
-Tepemin tasını attırma fena olur.
-Ne yaparsın.Yine döver misin?
-...
Sonra yine annemin bağrışları başladı.Babam yine dövüyordu annemi.Ağlamaya başladım, o anda aklıma hiç birşey gelmiyordu.Mutfağa koşup ilk bulduğum bıçağı elime aldım...
(Devam Edecek)