Zamanın Tozunda Beyazlayan Zamanın Tek Teki, Ben

Nefesim,rüzgarın en  ince ipinde,adım adım.........

imkansız bir degerdi zaman ve kimse kazanamadı......

dünya başediyor,hepimizin içerden bir ruhu emeklıyor

herkezde bır yurek agrısı,benım için önemli,sorulmaya değerde.

solan guller,karda acan çicekler dınlenmeye mecbursuz halde içimde.

içe dönüş dışında,düne hiç dönmediğim an,onu giydığıme şaşkın o gözler

gece yalnızlığım sona erıyor,içimi daha cok görur olur,saatler yıldızları dikişlesede elbiseme.

geceden sabahın çayını içiyorum bahçeme ekmek için.

ağaç oluyor bedenım,geceden ayna kırıyor,

edepsızlıgım kısmen sessiz kalışlarım.

yarım-yarım kalışlar,zamanın kendıne bıle yetemedıgıyerde,telaffuzda ,mavıler.

mavıde zamana ağlıyor,insan soru sormaktan yorul.!

bulutun mavıye ağlayışı ,yagmurun bana öfkesı bır sabah

rötarlı uyanmışlıgım ve bu en büyük kabahate gelen ,hakkı.

nedeni mavinin kabahati,geceme atılmıştı arzla.

sonrası,uyumuşluğum,telaffuzunun ağdalı ağzından okurken, sabahı.